Wersowanie

"Minął rok"

2011-10-27T21:52:00.000+02:00

"Minął rok"

Rok minął...

Nieszybko, niemarnie...

Świat kolejną kurtynę ściągnął,

wiem, że następne płachty będą wielobarwne.

Minął rok i dla mnie,

z każdym krokiem bardziej duszno.

Wiem, że życie spieszy i biegnie.

Lecz ogień mój zmienia się na popiół.

W krzyżu boli,

serce maraton goni.

Jesień idzie dla ciała,

lecz dusza młoda została.

Więc żyję i piszę.

Czuję i myślę.

Chodzę i patrzę,

By na starość było raźniej.

"Ostatni oddech Kamienicy"

2011-09-03T20:00:00.002+02:00

„Ostatni oddech Kamienicy”

„Świat Kamienic”

Piąta rano zegar swą melodie nuci.

Czas w kolejny dzień już dążyć.

Mózg z letargu się już budzi.

Czas wstać, by swą rzeczywistość drążyć.

Kołdrę zdejmuję,

ciepły kokon rozrywa.

Tylko ten mróz poza nim go zatrzymuje.

W ostatni sen dziś swe myśli porywa.

Żona za ścianą woła,

herbata i mielonka…

uczta gotowa.

Na drugie sucha kromka.

Na talerzu każdy okruch jest wart.

Patrzy smutno za okna,

dookoła kamienic świat,

zatopiony w blasku Słońca.

Ludzie głodni cukru i paliwa,

głodni substytutów i nadmiaru.

Głodni życia lecz czeka ich tylko mogiła.

Wszystko w świecie ich jest małych rozmiarów.

Głośne wycie psów,

jęki tych, których śmierć już dogania.

Rzeczywistość zbudowana z pustych słów,

rutyny i łkania.

Zbudowana ze smrodu i duchoty.

Krzywdy i smogu jest pełna.

Pragną tu żyć tylko koty,

dla nich śmierć to żadna zmienna.

....

„Każdy dzień”

Dzieci pomiędzy nogami

biegają, żegna je.

Wita się już z pracy długimi godzinami.

„Nie wracaj za późno, proszę cię”

Schodzi po schodach,

psy drapią drzwi sąsiada, ujadają.

Cicho skrzypi na swych nogach.

Ci z pod szóstki już gadają.

Tramwaj od święta,

rower pozostaje.

Przed nim droga długa i kręta,

Chłód marcowy silny się wydaje.

Widzi pranie przez balkony zwieszone.

Widzi drzewa i gruzu tony.

Przestrzenie w ślinie zatopione,

słychać tylko dźwięk ciał nieprzebudzonych.

By wśród azbestu umierać jedzie,

bez celu na następny tydzień.

Gardzić krawaciarzami będzie,

tak mija każdy dzień.

Tak i ten do wieczornego powrotu,

zakolami, naokoło jak cień.

By wytrzeźwieć z alkoholowego zawrotu.

Tak mija każdy dzień.

...

„Niczym Duch”

Od wschodu do zachodu,

w obłokach i tumanach,

w gęstym kurzu,

na podwójnych zmianach.

Niczym duch,

głodny i słaby.

Jego życie to nie rajski puch.

Dawno już nie czuł do siebie takiej pogardy.

Wbija gwoździe, stal piłuje,

oczy łzawią,

krwią już pluje.

Kości niegdyś zdrowe się już łamią.

Bez ambicji,

bez tradycji.

Bez korzeni,

uwięziony w małej celi.

Jutro znów tak będzie.

Dostanie tą samą, słabą płacę.

Nie pomoże orędzie,

do tych co mają pewne stołki i stałą kasę.

Nie wychyla się przed szeregi,

każdy tu walczy o przetrwanie.

Każdy z szeregu duchów i cieni,

myśli o szybkim z murami zakładu rozstaniem.

...

„Wir”

Ah więcej polej,

polej mu piękniej barmanie.

Zasady wszelkie olej,

toż nic nikomu się nie stanie.

Więcej nalej,

do kieliszka jego.

Wódeczki, no dalej!

On chce zostać dłużnikiem portfela twego.

Ah kropel więcej,

do przełyku, za smutki wypijmy.

Niech nam kręci się już piękniej.

Czym jesteśmy zapomnijmy.

Nalej mu po czubek,

poczuje efekt wnet.

My będziemy się śmiać z jego doli,

nie będziem płakać. Nikt łzy nie uroni.

...

„Nocna zmiana”

Późne powroty,

Pełne zmartwień i smutku.

Duch roboty,

opuszcza go wraz z ostatkami tchu.

Klatki już śpią,

oddychają cicho kamienice

Tylko modlitwy jasno połyskują.

Nocna zmiana otwiera kluczami ościeżnice.

Przy stole kuchennym,

by nie zbudzić dzieci siedzi w mroku.

Zjada resztki po obiedzie niedzielnym,

miauczenie kotów dotrzymuje mu kroku.

Nie rozmawia z nimi

lecz te do niego mówią zza starych butów.

„Jesteśmy przyjaciółmi twymi”

brak nam wszystkim substytutów.

Tylko minuta jeszcze,

jeszcze tylko pięć.

„podwójna zmiana” jutro… przechodzi go dreszcz.

Na tysięcznego skręta dziś przychodzi mu chęć.

Więc pali zachłannie,

podchodząc bezmyślnie.. do okna

i widzi pomiędzy dwoma latarniami, bezwładnie

leży ciało martwego młodzieńca.

Od szyb odchodzi,

bez smutku cienia ,

bez cienia zmartwienia

wie, ze jutro sam

…. po kostki w śmierci będzie brodził.

...

„Hymn do najwyższego”

Ostojo ostatnia o świętości święta.

Do Ciebie się zwracam,

do Ciebie dziś krzyczy dusza ma niepiękna.

Kleczę bo życie swe zatracam.

Odezwij się do mnie.

Co zrobić mam dalej Panie,

Zatraciłem pragnienie,

pokaż mi drogę mą i zadanie.

Milczysz…mój Panie,

pokaż mi drogę bo zbłądziłem.

Moje serce twoich drogowskazów pragnie.

Nic przed tobą nigdy nie utaiłem.

…

Milczysz…

...

„Zanik”

Wdech, strumień pary

wydech strumień wiary.

Wdech strumień siły.

Wydech strumień miły.

Jeszcze więcej

Jeszcze piękniej

jeszcze mocno

czuj mą wolność.

Usiądź sam,

bez świateł i ram.

czuj się bezpiecznie

żyj ze mną wiecznie.

Odleć w krainy zaniku,

zapomnij o problemach, których masz bez liku.

Tu jest więcej takich jak ty,

przyjdź do nas pomożemy Ci.

Odleć w krainy,

bogactwa i siły,

wszelakiego spełnienia.

Tylko zaproś mnie do duszy swojej cienia.

....

„Ostatni czas”

Pobudka ze śmiercią, już woła go od dawna

Siedząc na ramieniu prawym.

Czarna jak żal, nie zatopi go nawet tęcza wielobarwna.

Kolejny martwy poranek jest mu dany.

Krwisty wschód,

czerwień Słońca zalewa mieszkanie.

Przenikliwy chłód,

nie dające nic ogrzewanie.

Ile ich jeszcze?

Wśród mroku zepsucia,

wśród płaczu i dreszczy.

pośród smutku odczucia.

Ostatni dziś dzień,

tak wybrał strudzony.

Porzuca pisanie. Odchodzi w cień,

poezja i pocałunki dla żony.

Odchodzi w wieczny sen, miał go niewiele

odchodzi cały obolały.

Na duszy i ciele.

Sprawy łatwiejsze się stały.

Ostatni dziś będzie,

tak z wielkim płaczem wybrał.

Ostatni wiersz i orędzie.

Ostatni raz wykorzysta swój dar.

....

„Ostatni wiersz”

Dziś ostatni wiersz

piszę do was moi bliscy.

Gdy go piszę boli mnie pierś.

Pierś i duch mój, moi wszyscy.

Upadłem…

świat zamknął me powieki.

Nie pozwolił bym żył, choć tyle mu dałem.

Teraz nie potrzebuję już żadnej opieki.

Umieram dla świata tego,

dla mnie, tak odległego.

Klapki na oczach, moi wszyscy a w portfelu pusto,

wstydziłem się nawet spojrzeć w lustro.

Alkohol przemóc nie pomógł,

trudu i smaku mego życia.

Znikać kolejnym dniom dopomógł

nie naprawił chwil i bycia.

Bóg?

Milczał gdy go prosiłem.

Czy błagałem o cud?

Jako dziecko się dla niego skończyłem.

Żyły przebiłem i wiele wdychałem,

jednak uciec na zawsze od kamienic nie umiałem.

Także piszę do was moi mili, dla was trwałem…

Jednak tej próby nie wytrwałem.

Gdy to piszę patrzę na was,

dzieci moje kochane.

Całuje wasze czoła z myślą o nas,

gdy by tylko było inaczej.

Tylko na papierze,

z żoną to rozstanie.

Gdy pomyślę o twej wierze...

miałaś nadzieję że nic nam się nie stanie.

Żegnaj moja żono,

żegnajcie me dzieci.

Witaj straszna trwogo,

czas zamknąć powieki.

...

„Zawisł Ojciec, zawisł mąż”

Na szyi wisi,

zaciśniętą ma pętlę.

Ojciec i mąż, lecz oni w śnie ukryci.

Tak będzie czekał na zmiłowanie.

Zawisł nad ranem, gdy piały koguty.

Gdy pierwsza zmiana maszerowała stadem,

Lecz nie on, on został zaszczuty.

Miejsce, które wybrał stało się obrazem.

Na stole leży ostatni wiersz

pożegnalny, do świata.

W nim wiele linijek i treść,

pełna żalu, wieść ostatnia.

Umarł cicho i szybko,

śmierć szybko go zabrała.

Lecz odkupienia nie odnajdzie rychło.

Świt wstał gdy pierś jego ostatnie tchnienie oddawała.

W ostatniej godzinie,

nikt mu nie towarzyszył.

prócz kotów na rynnie,

i samotnego ciała na ulicy, które w nocy ktoś uciszył.

Tak kończy się opowieść,

o ciężkich losach człowieka,

który żył z nadzieją by odejść…

później, gdyby nie życia udręka.

....

Już dziś!

2011-09-03T12:04:00.000+02:00

Już dziś wielka premiera kolejnego tomiku koncepcyjnego!

"Ostatni oddech Kamienicy" przedstawia historię zwykłego człowieka, którego los nie obdaował szczęściem...

Zapraszam do czytania! Komentowania!

Dziś godzina 20.00

Już niedługo!

2011-08-25T14:08:00.000+02:00

CZy ktoś tu jeszcze zagląda? :)
Witajce po sporej przerwie. Własnie wróciłem z wakacji.... ale tam nie odpoczywałem od pióra, także spodziewajcie się za za niedługi czas powrotu z mocnym uderzeniem ;]

Pozdrawiam Roxter

Kilka informacji

2011-07-21T11:57:00.000+02:00

Zakończyłem proces wklejania pierwszego opowiadania "Jeden błąd" i pod tym tytułem minął czerwiec/lipiec, Mam nadzieję że wszystkim się podobało. Drugie narazie utknęło. Z przyczyn naturalnych. Brak czasu. Moje wakacje skróciły się i... chce je wykorzystać jak tylko mogę najmocniej. Dlatego narazie nie za dużo będzie się tu pojawiać. Być może wróce do niego jak wróci "czas". Narazie cieszę się życiem i nadrabiam to co straciłem przez ostatnie miesiące.
Lipiec sierpień to będzie i już jst czas przestoju dla Wersowania ale mam nadzieję że później wróce z nowymi pomysłami i z nowymi siłami i oddechem. Postaram się.
W liceum, gdy strona prężnie działała wrzucałem co tydzień nowe wiersze. NA nowych ziemiach, bo rozpoczynam we wrześniu już rok akademicki nie wiem ile czasu bede miał na pisanie.
Postaram się co jakiś czas wrzucać coś nowego by strona nie zniknęłą nie umarła.

Pozdrawiam i życze wszystkiego dobrego na 2cz. wakacji. :]

"Szaleńcy"

2011-07-21T11:46:00.000+02:00

"Szaleńcy"

Nie mów mi proszę,

że szalony nie jesteś.

Ja znam cię i skłamiesz gdy powiesz,

że ani trochę nie byłeś.

Chcesz powiedzieć, że spokojny i kochany?

Nie, patrzę na ciebie, pod kątem by lepiej dostrzec,

że to tylko maska a wnętrze ma inne odmiany,

że cierpisz szukając drogi by się ustrzec.

Przed światem,

Przed człowiekiem

Przed kolejnym katem,

Przed widokiem swych powiek.

Przyznaj się przed nami,

nie ukrywaj się za symi murami.

Słowo to duszy mej nie zrani,

Bo wszyscy jesteśmy szaleńcami.

"W pogoni"

2011-07-04T11:02:00.002+02:00

„W pogoni…”

A więc ruszam…
w pościg za tym
co ja wiem tylko,
że zniknęło.

Ruszam i tchu
nie stracę,
odnajdę co zgubiłem,
pośród wszechrzeczy i czasu.

„Dziwak” - naokoło
słyszę,
lecz biegnę mimo wszystko,
Mimo słów i przeciwności wszelkich.

Wiem, że odnajdę Ciebie,
ma duszo zagubiona,
gdzieś tam…
leżysz moją osobą wzgardzona.

kilka informacji...

2011-06-12T16:18:00.000+02:00

http://paderek.poznan.pl/pl/aktualnosci/149-xvi-konkurs-poetycki

Tutaj możecie przeczytać wiersze które wygrały w XVI konkursie poetyckim w Paderku.

Zapraszam również do głosowania w rankingu TOPpoezja mamy mały regres ;/

http://poezja.najlepsze.net/?we=roxter92

"Jeden błąd"

2011-06-08T19:00:00.014+02:00

Witam serdecznie wszystkich czytelników. Cóż, ten dzień nadszedł. Przedstawiam Wam moje opowiadanie pt. "Jeden błąd" Podzieliłem je na kilka części a gdy będą się pojawiać następne będę edytował ten oto wpis ;] Zapraszam do lektury i mam nadzieję że się spodoba. ;]
Komentujcie, głosujcie i głosujcie w TOPpoezja

Roxter ;]

"Jeden błąd"

Był zimny wiosenny wieczór. Jeden z tych dni, kiedy człowiekowi nie chce się ruszyć ręką nawet po pilota od TV. Wiatr na dworze huczał a deszcz zacinał w okna małego mieszkania w spokojnej dzielnicy New Town. Była to jedna z tych dzielnic, gdzie mieszkania sprzedawały się jak ciepłe bułeczki, choć wcale nie były takie tanie. Pojawiały się nowe zaciszne, małe bloczki dla małych i dużych rodzin. Trawniczki były ładnie skoszone, ulice zawsze wysprzątane a dzieci bawiły się grzecznie na swoich podwórkach. Joe mieszkał w jednym z takich blokowisk na południe od centrum. Mieszkał tam ze swoją rodziną zawsze. Najpierw wprowadzili się tam z samą Sue a potem, gdy miał przyjść na świat ich pierworodny syn nie zamierzali zmieniać mieszkania. Tylko je przemeblowali. Żyli tam razem zawsze. Lecz on przez swą prace nawet za dobrze nie pamiętał zapachu tego domu. Lecz później wszystko się zmieniło. Wiosną tego roku, cały jego idealny świat legł w gruzach. Zaczął mieszkać tam sam od czasu gdy...
HUK
Grom uderzył zdecydowanie za blisko. Joe bał się burzy. Nie wiedział dlaczego w tej części świata, gdzie czas płynie spokojnie a ludzie są upierdliwi, pomimo swoich starań, burze zdarzają się bardzo często. A on? Nawet gdyby jeszcze potrafił, a przecież jazdy samochodem się nie zapomina, nie mógł uciec z tego zadupia. Odebrano mu prawo jazdy. Kara boska dla takiego faceta jak on.
Sue zawsze chciała osiąść w takim miejscu. Komunikacja miejska kursowała tu raz na ruski rok ale było spokojnie. Nie było zbyt wielkiego zanieczyszczenia powietrza, wokół miasta rozprzestrzeniały się lasy i małe jeziorka. Było tak czysto i spokojnie do czasu Bumu na mieszkania. Wtedy zrobiło się tłoczniej ale i tak umiarkowanie. Powstawały drogi dojazdowe, przez co usunięto część lasów. Nie narzekali na duchotę i brak miejsca dla ludzi w mieście.
Nie sprzeciwiał się z Sue w kwestii miejsca zamieszkania. Co go to obchodziło. Inwestował w dom ogromne pieniądze, których wcale tak ciężko nie zarabiał. Ta praca to było jego życie, pasja. Dom zwrócił się po jakimś roku, także nie miał się co przejmować. Zrobił wszystko, no prawie wszystko tak jak ona chciała i tak by im było jak najlepiej i cieszył się tym ale on zaglądał tam zaledwie raz czy dwa razy w roku. Przeważnie spotykali się już gdzieś w trasie „objazdowej” po rodzinie, by zyskać na czasie lub w jakimś punkcie i z stamtąd lecieli dalej na wakacje. Pomimo tego, że Joe’go nie było prawie nigdy nie było w domu. Jego żona była wyrozumiała i ufałą mu. Nie wiedziała wszystkiego o jego pracy ale…Ufała mu. Chciał dla nich jak najlepiej. Kochał ją i ich małego synka, który także w miarę swoich możliwości rozumiał o co chodzi w tym świecie. Oczywiście zdarzały się chwile płaczu. Mały nie wytrzymywał, tak jak jego matka. Joe Obiecał, że przepracuje jeszcze tyle lat ile to Im będzie potrzebne i odejdzie… Czy mógł zrobić? Nie wiedział. Czy mieli kogoś tak świetnego jak on? Kto mordował z taką precyzją i szybkością? Kto skuteczność w zleceniach miał niemal 100%? Zdecydowanie nie. Rząd płaciłby mu Grube pieniądze by ten nie odszedł. Joe często myślał, czy to przy małym ognisku w buszu, czy na pustyni patrząc w gwiazdy lub…Pod wodą podczas mijsi.. czy na wodzie…gdy nie mógł spać, co zrobić w tej sprawie? Co zrobi gdy nadejdzie czas? Czy wyczuje ten moment?
Joe i Sue jednak byli parą doskonałą, mimo tego, że tak rzadko się widywali i, że Joe miał trochę sekretów związanych z Firmą. Gdy już mieli chwilę dla siebie a mały zasnął w pokoju obok…Brali wspólny prysznic, zapalali świece, jedli romantyczną kolacje… i kochali się tyle ile mogli… nadrabiali wielkie straty. Często nie spali całą noc kochając się i rozmawiając na przemian. Zawsze czuli tę samą namiętność…Zawsze i w każdym miejscu na Ziemi…Joe zawsze był romantyczny, ona również.
Sue-pomyślał Joe i rozpłakał się… Bez niej zdecydowanie był wrakiem. Stracił połowę siebie. Wliczając w to Tommyego i pracę, którą mu odebrali. To zostało mu z siebie… Nic. Po prostu umarł. Jest pusty.
Przez chwilę zaczął myśleć o tej cholernej nocy….Tamtego dnia także była burza, tak jak dziś. Od tego dnia miał lęki w tej sferze. Siedział w fotelu przykryty kocem. Obok niego stała mała szklanka. Opróżniona z Whisky. Często popijał by zasnąć, by móc to zrobić. Lecz by uchronić bo przed obudzeniem w taką burzę, musiał by opróżnić całą butelkę. Nie czuł smaku alkoholu, po prostu robił to i sam później wmawiał sobie, że w butelce jest mniej. Dlaczego alkohol tak mało mu dawał? Praktycznie nic? Nie wiedział. Ale nie myślał o takich sprawach. Nie miał głowy by zastanawiać się nad sobą, by się zbierać. Nie miał nikogo i na razie nie chciał mieć by mu w tym pomóc.
Joe otworzył oczy. Były przekrwione i przemęczone. Miał twarz osoby, która dawno nie spała długo i głęboko. Miał ok czterdziestu lat lecz posturę młodzieńca. Ubrany w przydługą koszulę i spodnie od dresu. Gdyby Sue tu była, i zobaczyła go w takim stanie od razu doprowadziła by go i dom do porządku. Wiedział to. Ona zawsze dbała o dom idealnie. Pomagała jej czasem Gosposia Bummy, gdy ona chciała gdzieś wyjść lub wyjechać na parę dni a go nie było już naprawdę długo. Bummy była jedną z tych pomocy domowych, które za kilka dodatkowych groszy mogą zostać na noc z dzieckiem. Miała już swoje lata i wszyscy jej krewni się rozjechali lub nie żyli. Była bardzo pogodną osobą, z którą Tommy kochał spędzać czas. Zresztą ona też. Gdy nie miała z kim pogadać zapraszała ją na pogawędki, tak poza pracą. Czasem na kolację. Różnie to bywało… Lecz teraz nikt nie dbał o dom, Bummy przestała przychodzić…Przez Chwilę Joe zastanowił się nad tym. Dlaczego właściwie musi żyć w takim syfie i czemu jej podziękował za współpracę? Czemu jej tu nie było? Wzruszył ramionami…-Dobrze mi z moim nieporządkiem-powiedział w myślach. Wiedział że gdyby chciał mógłby wszystko przyprowadzić do porządku lecz jak na razie, z każdym dniem zaniedbywał się coraz bardziej od....
HUK
Wzdrygnął się i podrapał po zaroście na twarzy, który nadawał jego minie wygląd łobuza. Wstał z fotela i przemieścił się w stronę kuchni po ciemnym pokoju. Nie było słychać jego kroków, dzięki grubym dywanom. Znał swój dom, znał swój nieporządek. Wiedział że gdyby ktokolwiek próbował się tu przemieszczać po ciemku, już na pierwszej przeszkodzie nabił by sobie guza. Ten tak zwany nieład zaczął tu panować po tym wszystkim...
HUK
Joe przyspieszył kroku. Doszedł do włącznika i zapalił światło w przedpokoju. Ukazał się schemat domu. Był…nietypowy. Nie przeszkadzało mu to, choć pewnie żaden dzisiejszy architekt czy developer nie opchnął by takiego mieszkania. Dlaczego ono powstało? Czy inne były podobne? Nie zastanawiał się nad tym. Nie myślał o nim zbyt wiele, bo to sprawiało mu ogromny ból. Nawet gdyby zaczął rozmyślać o układzie architektonicznym mieszkania na St.Condemned –Avenue 66 od razu zaczął by widzieć obrazy z ich życia. Starego życia…
Huk
By dojść od drzwi frontowych do pokoju głównego, gdzie teraz spał, trzeba było minąć aneks kuchenny po prawej, po lewej WC. Do miejsca jego spoczynku przez ostatnie kilkanaście nocy były dwie drogi: Pierwsza przez drzwi i długi korytarz otaczający sypialnie a odbiegająca w bok od toalety i aneksu. Niestety klucz od drzwi po prostu zniknął. Zgubił go, nienawidził siebie za to ale musiał chodzić drogą numer dwa-czyl przez miejsce do którego Joe najchętniej by teraz w ogóle nie wchodził. Sypialnia… Jednak musiał przejść przez tę udrękę pełną zdjęć, zapachów kolorów i wspomnień po Sue by dostać się do pokoju z jego fotelem. Obok pokoju z telewizorem był pokuj jego syna… Nienawidził siebie za to że usunął drzwi z jego pokoju. Bał się ciemności. Nie mógł spać. Teraz uświadamiał sobie, że ojcem był okropnym. Nigdy go nie było i nawet nie mógł porozmawiać z synem o nocach, że nic mu nie wyjdzie z szafy ani z pod łóżka. Nikt z nim o tym nie porozmawiał. Tyle spraw było na głowie Sue, nie mógł jej za to winic. Winił siebie. Choć mały nie wykazywał braku ojca teraz widział te niedociągnięcia w jego pracy. I pomimo że sie tak starał i tak był fatalnym ojcem…
Wszędzie, zarówno w przed pokoju, sypialni i królestwie małego było mnóstwo pamiątek, które w jakiś cudowny sposób nie mogły zniknąć ze swoich miejsc. Często je już wyrzucał, a przynajmniej tak mu się wydawało, ale za każdym razem gdy się budził wszystko było w idealnym porządku. Tłumaczył to sobie jak każdy racjonalny człowiek że po prostu ten alkohol jednak trochę działa i po pijaku wszystko ładnie poustawiał. Że w jakiś sposób jego umysł ich potrzebuje i z powrotem je ustawia. Pomimo, że przynoszą mu tyle cierpienia. Tyle płaczu i wspomnień. To tłumaczenie na razie działało. Na razie. Zresztą… Wszystko było mu jedno…
TRACH…
Nie mógł już znieść tej domowej ciszy. Zaczęła tu panować.. a kiedyś było tu tak głośno, tak radośnie. Ale nie teraz. Nie potrafił usiedzieć, podczas burzy. Ona zawsze przypominała mu tę felerną noc...Zachmurzył się, szklanki pojawiły się w jego oczach. Niestety wiedział, że nie znajdzie ukojenia o tak późnej porze w żadnym z barów jak to zwykł robiąc. A do tego była niedziela.
Chryste dziś naprawdę jest niedziela-pomyślał, po czym zaczął sprzątać w kuchni-by zabić czas. Czas, który stracił dla niego jakiekolwiek znaczenie bo tej przeklętej nocy. Czy kiedykolwiek miał? Był zawsze poza domem. Brał udział w wielu akcjach wywiadów. Zwiedził wiele krajów, mówił biegle 6jezykami. I został sam, na emeryturze z powodu:"załamania psychicznego"...Czy nie potrafił już działać tak jak wcześniej? Tak szybko, tak biegle? Odbierac życie i samemu go nie strącić, nawet nie zostać zauważonym? Być może, ale nie zastanawiał się nad tym. Uznawał się za wraka. Pierdziela, który stoczył się po jedynym błędzie w swoim życiu. Jedynej chwili, której żałował. Umarł dla siebie, dla społeczeństwa, dla rodziny. Czy potrafił się podnieść? Nigdy ta myśl nie pojawiła się w jego głowie. Choć wiele istnień na ziemi dziękowało Bogu i Jezusowi Człowiekowi lub kolnęło Joe’go za to co się wydarzyło. Za to co zrobił…
Gdy skończył prace w kuchni, położył się z powrotem w swoim fotelu, w pozycji pół siedzącej choć spał już w gorszych warunkach i powoli zasnął.
Huki odchodzącej burzy nie zerwały jego snu a deszcz, który lał aż do wschodu słońca bardzo wyciszył jego ciało i ducha. Tej nocy nic mu się nie śniło… Choć ta noc była dlań spokojna. Te kilka godzin. Mógł odpocząć.
Następnego ranka wstał zdecydowanie bardziej rześki, choć bardzo pokrzywiony jak zwykle. Wstał i wziął prysznic. Swoje umięśnione i dobrze zbudowane ciało, które przeżyło już nie jedną akcje oblewał to zimną to ciepłą wodą. Miał wiele blizn i dwie dziury po kulach. Jedną 10cm nad prawą piersią drugą trochę niżej po lewej stronie. Pamiątka z misji w Dombridge. Wpadł w ostrą zasadzkę. Ledwo uszedł z życiem. Był na oddziale intensywnej terapii dobre kilka tygodni ale zanim tam się dostał, sam zadbał o siebie wyciągając się z tego syfu i opatrując rany. Zrobiłby więcej ale.. nie Mógł. Każdy, nawet najlepszy jest tylko człowiekiem. Gdy straci się za dużo krwi po prostu się po woli odchodzi. Można opanować pewne sztuki spowolnienia bicia serca itd. By krew nie wypływała tak szybko ale w tragicznych warunkach może to tylko dać ci tylko kilkadziesiąt minut na modlitwę i nasłuchiwanie czy wróg się nie zbliża. No chyba że masz dobrych przyjaciół i łączność. Joe wtedy taką miał i opatrzność. Czuwała nad nim zawsze. Na każdej akcji. Wiedział o tym. Zawsze dziękował za to Bogu, choć później trochę się zapuścił i już nie chodził do kościoła co niedzielę. Potem gdy już zaczniesz się zapuszczać brniesz w to dalej i dalej, chociaż on i jego żona wychowywali synka w wierze chrześcijańskiej w każdym tego słowa znaczeniu.
Po tej felernej akcji w Domridge,Sue kazała mu z tym skończyć… Skończyć z Firmą. Poradziliby sobie. Ona wróciłaby do pracy on zajął by się czymś innym…Ale ambicja… Ta cholerna ambicja i zarobki dzięki którym ona i ich dzieci po przepracowaniu może jeszcze pięciu czy sześciu lat nie musieliby nigdy pracować były argumentem, który pokonał słowa Sue. Uległa mu. Często to robiła… za rzadko się z nią zgadzał, To on prowadził związek
-To ja…zdecydowałem…nie usłuchałem-pomyślał i przeszył go dreszcz złości a zaraz potem emocji tak silnych, że chciał się rozpłakać… -I Czym to się skończyło?!?!-Krzyknął i uderzył ręką w kafelki. Nie miał sił. Choć zdarzyło to się 2tygodnie temu nadal nie mógł się z tym pogodzić. Jak na człowieka jego pokroju to bardzo długo. Bardzo… Kiedyś… Ale matko Joe został rozkrojony na dwie połowy jego przeszłość i teraźniejszość została przerwana. Jak nożem. Jak piłą. Czy można wymagać od niego tych samych zdolności, które wykazywał przed wypadkiem.
Joe z trudem wyszedł zza drzwi od prysznica. Stał tak przez chwilę, nagi i mokry. Krople spływały po jego ciele. Na ścianach i dużym lustrze pojawiła się gęsta para. Duże lustro to również piekielna, niechciana pamiątka po Sue. Narzekała na małe lusterko z jakieś 2-3lata temu, więc z Wenecji przywiózł jej to…ogromne. Teraz gdy w nie patrzył zawsze widział ją obok siebie. Jak oplata jego ciało i uśmiecha się w stronę lustra. To tak bolało…Powoli wytarł się ręcznikiem. Wzrok miał zaszklony i niewyraźny…jakby uciekł. Po kilku chwilach był gotowy do wyjścia, bez śniadania-rzadko rano miał apetyt, jego organizm coraz bardziej się rozstrajał. Wyszedł z domu, zamknął drzwi na wszystkie możliwe zamki i zszedł z trzeciego piętra na ulicę. Nienawidził pokazywać się publicznie. Być wytykany palcem i obgadywany. Chociaż tych rozmów nie słyszał, doskonale wiedział o czym rozmawiają bo potrafił wyczytać to z ruchu ich ust i mimiki. Został do tego wyszkolony. Zresztą nawet półgłówek by się domyślił, że gadają o nim. Po tym wszystkim.
Ulica była zatłoczona. Na parkingu stały samochody a po chodnikach chodzili poranni przechodnie. Jedni z zakupami inni śpieszyli się do pracy. W tych "cichych" dzielnicach ta pora była godziną szczytu. Joe ruszył krokiem, dość szybkim w stronę centrum. Bez celu. Zamyślony. Czuł, że musi gdzieś wyjść mimo tego, co robią.
Zrobił zakupy w małym sklepiku by nie zrobić zamieszania a później uciekł do pierwszego lepszego baru, który dopiero został otwarty. Wnętrze nie wyglądało przyzwoicie. Raczej był małą spelunką w okolicach centrum. ale za to miał dobre ceny za tą ciecz, która tylko przypominała piwo.
-Dwa- Powiedział Joe i dodatkowo pokazał dwa palce, jak w tych reklamach piw. usiadł przy jednym z tych wysokich siedzonek, przy ladzie. Lubił takie miejsca ponieważ barmani robili swoje i nie zadawali zbyt dużo pytań.
-Proszę bardzo- odpowiedział młody chłopak za ladą z krótko przystrzyżonym wąsem. Oczy miał ciemne, jak Joe lecz ubrany był w strój barmana. Trochę nawet za elegancki jak na takie miejsce. Joe nie ubrał się strojnie. Wytarte Jeansy koloru ciemno niebieskiego a na górze T shirt. Joe od razu zapłacił. Wypił jeden kufel za jednym tchem... drugi zostawił sobie na dłużej by nad nim pomedytować. Wiedział że tracił czujność, jaką miał przed laty z minuty na minutę, lecz nadal miał słuch jak nietoperz a wzrok jak sokół. Pomimo wszystkiego... Zdawał sobie sprawę że miał wadę. To ona pozwoliła mu upaść tak nisko. Uczucia.... miłość. Wygrały walkę z nim. Jako tajny agent powinien umieć je uciszyć w każdej chwili a on? Poddał się im i nie potrafił ich ogarnąć. Nie potrafił stłumić i grac dalej swoje. Dalej zabijać, mordować, kraść, szpiegować. Został złamany przez jeden błąd. teraz wiedział, dlaczego w niektórych krajach tajne służby nie mogą zakładać rodzin. Teraz to wiedział.
Spojrzał przez okno na wiosenny poranek. Przechodnie spieszyli się, biegali lub szli i patrzyli na zegarki w pośpiechu. Jego już taki styl życia nie dotyczył. Samochody przejeżdżały i trąbiły od czasu do czasu. W takie dni Sue zawsze odwoziła Tommyiego na zajęcia do szkoły wcześnie rano, gdy słońce powoli wschodziło nad budynki a sama zaczęła swój dzień. Robiła zakup, porządki. Później trochę sportu. Jogging…. Obiad. Odbierała chłopca swoim własnym samochodem, marki Ford i spędzali razem czas. Wieczorem mogła gdzieś wyjść lub kogoś zaprosić. Gdy jej brakło sił pomagała jej Bummy.
Joe Odpłynął. Zdarzało mu się to... Zaczął rozmyślać o tym co sie stało tamtej cholernej nocy.
Zaczął płakać. Barman zauważył to lecz, co było charakterystyczne dla tyh miejsc, nie wtrącał się. Każdy mógł tu wejść z jakimkolwiek gównem ale potem niech to gówno zabierze ze sobą nie zarażając nim innych.
Ta Cholerna noc... Wracał z żoną Sue i synem Tomyym do domu z ich wymarzonych wakacji. Mieli je, wspólne naprawdę rzadko. Wszystko przez jego pracę. Widział ich od 2-5razy na kwartał, zależało od zlecenia. Tomyy spał z tyłu, miał zaledwie 8lat. To tak niewiele i musiał zginąć przez głupi błąd ojca? Sue? Jego mała Sue. Anioł wśród Aniołów... Cisza wśród głosów... Ponętna a zarazem normalna kobieta... Musieli umrzeć?
Przysnął z otwartymi oczyma... opanował tę sztukę w szkole dla oficerów... Nie było to łatwe ale przydawało sie tu i tam. Nie był to miły sen, który dał mu ukojenie. I błagał barmana by ten go obudził. Śnił o tamtym wypadku. Była burza. Rozświetlała ciemne przestrzenie. Błyski i grzmoty powtarzały się co chwila. Była nad nimi ale byli bezpieczni., w samochodzie…jednak miało się to zmienić.
Jechali drogą, trochę za szybko, ale wtedy Joe umiał jeszcze wszystko przewidzieć, każdy szczegół widział dwa kroki naprzód... a refleks miał jak pantera. Jego umysł był jak Katalizator, jak filtr. Wlewały się do niego miliony informacji. Lecz od razu bez zastanowienia się odrzucał to, co było niepotrzebne a skupiał się znacznie mocniej na tym co było ważne. Jego pracodawcy wiedzieli, że jego umysł jest niezwykły. Przeciętny człowiek jadąc samochodem, gdy widzi przeszkodę na drodze w postaci człowieka zauważa tylko: człowieka, który się zbliża, niebezpieczeństwo, wyciąga wnioski, podejmuję decyzję i jedzie dalej. Joe był inny. Prócz przeszkody w postaci człowieka dostrzegał min. Odległość, określał czas do przeszkody, co zrobić najlepiej, po zdarzeniu umiał doskonale opisać miejsce i daną osobą którą minął. A to tylko jeden przykład.
Radio cicho grało jakiś przebój U2...Pamiętał te wokalizy wokalisty, z których mógłby powstać następny utwór. Sue mówiła do niego. Mówiła, żeby nie jechał tak szybko bo tu bywają Grzybiarki... Czy Grzyby? Chodziło jej o potoczne nazwanie Dziwek... nie pamiętał jak je nazwała.. Bo już wtedy Pisk opon... Przed nimi wyskoczył z nikąd nieoświetlony Opel Asra. Stał na poboczu leśnej drogi. Nie miał prawa go widzieć. Stał za zakrętem. Była noc. Wiosenna noc i akurat był przymrozek... Zmroził wilgotną drogę, akurat na tym odcinku drogi. Nic nie dało. ABS i żadne inne oprzyrządowanie. Umiejętności Joe'go także... Zrobił kontrę kierownicą lecz na nic. Drugą na nic… Uniknął zderzenia z tyłem Opla lecz ustawił się bokiem do jezdni. Prawe koła ich małego sportowego samochodu, idealnego dla modelu rodziny 2plus jeden oderwały się od ziemi i zaczęli dachować. Wszystko zaczęło się szybko obracać w samochodzie. Przy tej cholernej prędkości. Przelecieli przez całą drogę i uderzyli w drzewo po drugiej stronie. Tyłem samochodu. Joe nie stracił przytomności ale od razu poczuł- złamana ręka uszkodzone żebra. miał problem z oddychaniem... Krew miał na twarzy. Zbity nos... Sue-pomyślał? Z trudem obrócił głowę do pasażera lecz ta miała zamknięte oczy i głowę przekrzywioną w nienaturalnej pozycji... Umarła. moja Sue nie żyje...Narazie to do niego nie dochodziło.... Adrenalina... działała... Tommyy? Szepnął tylko na tyle go było stać. Małego nie było w samochodzie. Drzwi byly wyrwane.... dopiero teraz zauważył, ze wciąż sa do gory nogami. Odpiął swój pas i zaczął gramolić się do drzwi kierowcy. Nie mógł ich otworzyć więc wywarzył je nogą. Dziękował Bogu za tę adrenalinę… która działała w jego żyłach. Nie czuł bólu i mógł w miarę możliwości funkcjonować. Wyszedł na zewnątrz. Powietrze było zimne. Uderzyło go w twarz nieprzyjemny chłód… Krew spływająca z nosa zaczęła stawała się chłodniejsza. Choć nie zamarzała. Nie było aż tak zimno. Spojrzał na samochód. Był kompletnie zniszczony. Kasacja go nie ominie. Przeleciało mu to przez myśl ale zaraz to wyrzucił a zaczął szukać syna.
-Tomyy-Krzyknął-Jego głos odbił się echem w lesie…był zachrypnięty. Zero odzewu. Spróbował jeszcze raz i ruszył w stronę wyrwanych drzwi. Było strasznie ciemno, oczy powoli przyzwyczajały mu się do ciemności a reflektory dawały nikłe światło. Były uszkodzone. Wiedział, że na drodze jest mały ruch więc nie miał co liczyć na żadną pomoc, bez wezwania jej. Nagle zobaczył na ziemi czapeczkę chłopca….. Obrócił się w lewo… Koło pobliskiego drzewa leżało drobne ciało chłopca…
-Proszę pana?- Barman mówił do niego. Joe zaraz się przebudził z łzami w oczach i ze strachem na twarzy. Obrócił się do niego.
-Tak? Co się stało?- powiedział… ale jego głos był bardzo nieswój. Barman wiedział, że Joe wdepnął niedawno w naprawdę wielkie gówno. Znał jego historię. Nie chciał się wtrącać ale czuł, że musi jakoś mu pomóc chociażby tak.
-Czy coś jeszcze pan zamówi?- Wymyślił barman. Był trochę zmieszany. Joe jakby trochę się ocknął i spojrzał na swój jeszcze pełen kufel. Potem na zegar. Mineło 20minut. –Chryste...Jestem naprawdę Pierdzielem jeżeli przysypiam w takim chlewie nie wiedząc o tym-Pomyślał i zwrócił się do barmana zerkając na jego plakietkę. Widniało tam imię i funkcja.
-Nie dziękuję Ci Clive. Macie tu naprawdę dobre Piwo – Dodał bez uśmiechu Joe.
-Chciałem jakoś panu pomóc, chociaż w taki sposób. Widziałem, że pan śni i nie jest zadowolony z tego co widzi. –wybąknął Barman i poczerwieniał. Joe spojrzał na niego. Nie wiedział czy chciał mu dać w ryja za to że się wpieprza w jego życie czy po prostu podziękować, że nie musiał po raz kolejny oglądać śmierci swojego syna.
-Dziękuję Ci Clivie dobrze? – powiedział Joe z grymasem na twarzy. Był wściekły. Ktoś się o niego troszczył. Nie lubił tego. Sam potrafił o siebie zadbać. Czy potrafił? Może nie. Ale… nie chciał błagać o litość. Choć w tej części świata praktycznie w ogóle już to się nie zdarzało. Pomoc innym? Zwłaszcza jemu nie wchodziła w grę. Nie wiedział czy był wyjątkiem czy ludzie tu to po prostu dupki ale nie zastanawiał się nad tym za często. Nie prosił o tę pomoc, choć błagał Boga by ludzie chociaż przestali go wytykać palcami.
Podziękował I wyszedł z baru. Ulica była pełna ludzi. Wszyscy byli wyjątkowo zamyśleni, poirytowani I obojętni. Choć co jakiś czas widać było grupkę osób, którzy nie mają nic innego do roboty tylko wymyślać historię na twój temat. Wiele razy słyszał, że jest mordercą, bez serca, ignorantem, palantem. Ale także dowiadywał się, że miał romans I celowo zabił swoją rodzinę lub że miał gwałtowne kłopoty finansowe. Lub jedno I drugie. Często za takie historię miał ochotę ludziom odebrać życie, jak jeszcze to robił kilka miesięcy temu. Ale po prostu ich nie słuchał. Choć w duchu cierpiał katusze pewnej niemocy. Nikogo nie obchodziło, że uratował ich przed zderzeniem z Oplem,że starał się wykontrować, że zrobił wszystko co było w jego mocy na miejscu wypadku by uratować jego sya…Zrobił wiele ale I tak za mało. Jechał za szybko, za pewnie. Zawinił… Wiedział to.
Joe poszedł w lewo. Z początku bez celu. W głowie miał pełno myśli. Chaotycznych. Trącał przechodniów, nie patrzył dokąd idzie… po prostu szedł. Skręcał to w główną to w poboczną uliczkę. Samochody nań trąbiły ludzie krzyczeli: “Palańcie patrz gdzie leziesz”, ale on tego nie słyszał… Wpadł w jakiś trans. Szedł już tak od dobrych 15min mijając sklepy, banki, szkołę swojego małego synka lecz teraz nie poczuł tego bólu jaki zawsze go otaczał w tym miejscu. Otoczyła go jakaś siła I prowadziła…mijał samochody I ludzi, którzy przyglądali mu się I wskazywali go palcem obgadując. Tym razem tego nie słyszał. Niczego nie słyszał. Szedł. Powietrze coraz bardziej przesiąkało zapachem… Chwila czy to siarka? Gryzło go w nos… I powoli zaczął się wybudzać…. Usłyszał okropne trąbienie tuż przy swoim lewym uchu. Powąchał jeszcze przez chwile. Tak…. Ale co docholery robi siarka w New Town.-pomyślał I spojrzał z lekkim zdziwieniem, którego specjalnie nie ukazał w lewo. Ujrzał tam ogromnego Vana stojącego metr od niego. Poczuł inny zapach. Spalona guma oraz Zapach śmierci…nie specjalnie się tym przejął spojrzał na kierowce,swoim zmęczonym skacowanym wzrokiem faceta który ma dość życia I ujrzał mężczyzna w sile wieku który wrzeszczy coś do niego…. Rozumiał go doskonale ale… po co się trudzić I mu odpowiadać. Znał tego człowieka I zapewne dostawca rozpoznawał Joe’go. Często z Sue pojawiali się u niego I jego żony na kolacji. Joe pomógł mu finansowo by ten mógł stanąć na nogi I rozkręcić swoją firmę. Joemu nic to nie robiło I tak zarabiał krocie a on? Mógł uratować swoje życie. Powinien okazać mu trochę współczucia I wdzięczności ale… Świat poszedł a przód, zmienił się nie do poznania. Umarł I Czy zrodził się na nowo? Może po prostu nikt nie chciał znać Joego Higinsa – Mordercy….
Joe poszedł dalej….spoglądając w góre. To co ujrzał zszokowało. –Co ja tu robię?- pomyślał? Nic nie pamiętał ze swojej podróży od baru do uniknięcia śmierci dzięki refleksowi dostawcy. - Mógłbym umrzeć. Nikt by na tym nie stracił prawda? - Joe posmutniał. Doszedł do kościoła. Ujrzał przed sobą ogromne strzeliste wieże starego gmachu. Był pięknie zdobiony. Co tu robił?
Nie wiedział. Ale coś go tu przyprowadziło.

Nie było go tu od jakiś…. Chryste… Od dawna… Nie zaszkodziłoby wejść do środka I pomodlić się czy wyspowiadać. Tak to się nazywało? Właśnie skojarzył także jedną rzecz. Umarł nie tylko dla rodziny I świata. Ale I dla Boga…
Joe wszedł po wysokich schodach do kościoła a słońce przypiekało mu lecy I szyję. Gdy pojawił się w środku, usiadł w jednej z pierwszych ławek. Chłód był przyjemny I przenikliwy. Zaczął się modlić własnymi słowami. Przepraszać, prosić. Błagać. Czy wierzył? Nie wiedział. Ale skoro już tu się pojawił…. Naglę odpłynął… Podczas modlitw. Znów śnił o tamtej nocy. Łzy napłynęły mu do oczu, które ponownie były na wpół przymknięte. Znów Grzmoty… Znów Burza… Opel Astra…. Unik poślizg, Dachowanie Śmierć Sue wyjście z samochodu, poszukiwanie synka… odnalezienie czapeczki jego ulubionej… I ujrzenie ciała chłopca czy żył? Nadzieja…. Zaczął go dotykać I wołać. Lecz zero odzewu. Sprawdził puls. Brak! O Boże pozwól mu żyć! Obrócił bo na plecy, widział jak bardzo jego ciało jest uszkodzone. Zaczął robić masaż serca. 2 30 2 30 2 30 2 30 Zaczął płakać I tam I tu w kościele…. W deszczu cały mokry ze złamanymi żebrami kontynuował uciskanie. (W kościele ujrzał jakiś ruch ale w ogóle się tym nie przejął, on ratował syna. Może tym razem skończy się to inaczej.) Po 20 minutach, przerwał wiedział że to już nie ma sensu… Rozpłakał się rzewliwie. Wstał I obrócił się do Opla Astry z ogromnym Gniewem….
-Mój drogi? Szczęść Boże- powiedział kapłan, który wybudził go, tak samo jak barman… Był ubrany w sutannę. Miał czarne włosy I miał jednodniowy zarost. Joe był przerażony, smutny I spojrzał na księdza z zaskoczeniem. Kiedyś nigdy nie udawało się nikomu zajść go na odległość ręki bez jego spojrzenia się na tę osobę. A teraz? Pomimo że wiedział o księdzu, który się zbliża. Nic nie zrobił. Co się z nim stało?
-Oh witam księdza- Joe nie wiedział dlaczego ale wyczuł tę samą siarkę, którą czuł po drodze do kościoła.
- Czy w czymś mogę ci pomóc?- Zapytał ksiądz jednak niespecjalnie był tą pomocą zainteresowany. Jego głos był znużony. Jakby myślał o czymś innym.
-tak… prosze księdza o spowiedź-wyznał Joe.
-Nie ma nikogo w kościele, możemy to zrobić tu I teraz...-powiedział ksiądz I skupił się zamykając oczy, po czym zerknął na Joego, pytająco, Ten zreflektował się I zaczął mówić.
-Dawno tego nie robiłem ale spróbuję. Proszę księdza proszę się nie przestraszyć nie obruszyć, zrobić co do księdza należy I powiedzieć mi co trzeba. Ja…-urwał- jestem mordercą. Przyszedłem tu by wyznać, że przed wypadkiem, o którym ksiądz zapewne wie mordowałem zabijałem kradłem dla Państwa, za pewne księdza to nie obchodzi ale byłem w tym dobry. –Obaj mieli zamknięte oczy. Szeptał…- Służyłem bardzo długo I spełniałem rozkazy.- Musiał to powiedzieć, choć wiedział, że nie jest to dla niego żadne usprawiedliwienie. Przez chwilę poczuł się jak Hitlerowiec. Oni również “wypełniali rozkazy” mordując niewinnych. To to samo czy co innego? Śmierć człowieka to śmierć człowieka nie dzieli się tego. Lecz jego ofiary były przeważnie zbrodniarzami na wysokim szczeblu, mordercami, terrorystami I handlarzami którzy właśnie zagrażali tym niewinnym Ludziom.
-Zabijałem tych złych I uciekałem kryjąc się w cieniu….-ciągnął dalej- A później gdy wróciłem do domu zamordowałem moich najbliższych jadąc samochodem na wakacje ich marzeń…. – zaczął płakać….
-Ksiądz zaczął wypuszczać powietrze…. Uniósł rękę I dotknął nią Joego. W tym momencie Smród siarki był tak okropny że aż zbierało się na wymioty. Głos kapłana zmienił się a jego oczy miały kolor diabelsko czerwony.
-Nie mogę Ci wymierzyć pokuty gorszej niż dostałeś…..- Joe przestraszył się chciał się wyrwać….- Ty umarłeś. Żyjesz w piekle, z którego nie ma ucieczki. W świecie bez perspektyw bez czasu. To co tu widzisz to tylko przykrywka prawdziwego Królestwa Inferno. Tu gdzie jesteś nie ma bliskich ani dalekich krewnych, wszyscy są nieżyczliwi I .. jak ty to nazywasz? ”upierdliwi”? Wskazują cię palcem Wytykają obgadują!...nie masz pracy,Bummy Zniknęła, nie możesz spać bo trapią cię burze I musisz chodzić przez pokoje których nie możesz przemeblować. Zgubiłeś klucz od drzwi, które prowadzą przez tę część domu, gdzie jest mniej wspomnień. To przypadek? Gdybyś chciał się przeprowadzić. Obudzisz się w swoim starym mieszkaniu w New Town. Gdybyś chciał się zabić obudzisz się w swoim fotelu w pozycji pół siedzącej z butelką whisky bezsmaku…. Czy to nie jest wystarczająca kara? –Joe zaczął płakać. Wyrywał się Księdzu, który teraz już cały zmieniał się w diabła. Jego skóra piekła się I śmierdziała siarką. W końcu udało mu się. Uciekł z kościoła… Który był przeklęty, który był siedzibą Demona najwyższego w jego piekle. Pobiegł do domu. Po drodze znów miał wizję, która dręczyła go od tamtego wieczoru. Znów zobaczył Burze…. Krew na rękach….Wypadek, Dachowanie…. Bolące żebra…. Wygramolenie z samochodu. Martwą Sue. Opla Astrę, do którego doszedł… w ciemnościach przeszywanych przez błyski. Miał ochotę zabić gołymi rękoma tych którzy teraz siedzieli tam w środku I ledwo uszli bez szwanku. Lecz…. Nikogo nie było. Samochód był pusty. Wrócił do syna płakał żewliwie….sięgnął po pistolet zza paska swoich spodni. Wiedział, że ma go tam bo właśnie wracał z jednej z misji. Odbezpieczył…. Uklęknął… przy swoim małym Tomym I przestrzelił sobie serce…. Wiedział, że będzie wolniej umierać niż gdyby palnął sobie w łeb. Ale Chwila. Czy On to w ogóle zrobił. ?
Joe Przebudził się z krzykiem z bólem w klatce piersiowej pod swoim blokiem. I wszedł na górę. Gdy przeszedł pierwsze schody. Zobaczył krew na swoim Tshircie. Przestraszył się I wbiegł wyżej blady jak ściana. Usłyszał głosy księdza a raczej diabła… Ty nie żyjesz… A teraz udowodniłem Ci to. Będziesz tu tak długo jak MI się będzie podobać… ZROZUMIANO?! A Potem być może wrócisz do swoich najbliższych… Poki co Bóg nie chce cię widzieć… I mam kolejną maskotkę do torturowania…. HAHAHA- głos odbijał się echem po klatce schodowej I uderzał w jego bębenki. Sądził, że tylko on je słyszy, pomimo, że dźwięk był tak głośny I nieprzyjemny. Ale czy to teraz miało jakiekolwiek znaczenie?
Joe Wbiegł do góry otworzył zamki I z impetem otworzył drzwi łazienki…. Zdjął T shirt… Jego oczom ukazała się dziura po kuli, która przeszła na wylot. Brocząca krwią. Dziś rano jej jeszcze nie było…. Dopóki tu będzie ona się nie zabliźni… będzie cierpiał udręki z tego powodu. Z tego I z wielu innych, które do dziś przedpołudnia wydawały mu się przypadkowe. Zdawały mu się normalnym życiem. A teraz? Jest przeklęty. Był zawsze odkąd podpisał pakt z Firmą I zaczął dla niej zabijać. Przestał słuchać Sue, przestał widywać się z rodziną…Nie zauważył tego co się z nim działo przez ostatni czas. To co tak bardzo robił dla nich, dla jego rodziny obróciło się przeciw niemu. Został potępiony a wszyscy jego najbliżsi nie żyją. Czy kiedykolwiek ich zobaczy?
-Chryste…. Dopomóż mi…. Ile jeszcze tych cierpień…. - Uklęknął I zaczął plakać….
W pokoju jego syna usłyszał śmiech jego żony I dziecka bawiących się razem…
To chyba jeszcze nie koniec… I mogło być gorzej… /czekał go jeszcze jeden Trening… Trening życia…. Czy spotka swoich najbliższych czy może mefistofeles nie dotrzyma słowa I będzie go tępić do końca życia….?

Nie miał pojęcia jak to wszystko się zakończy. Brał udział wwielu misjach. Taplał się w wielu gównianych sprawach z których niewiele osóbmogło by wyjść cało lecz dziś nie potrafił sobie poradzić z tym co go otaczało.Czuł ogromne przytłoczenie i bał się, że ten stan nigdy się nie zmieni. Joewstał z klęczków trochę za szybko i w kolanach przeskoczyło mu coś z ogromnymhukiem. Kiedyś było to nie do pomyślenia a teraz…Świat, jego świat, poszedł naprzód a on sam został daleko w tyle. Joe zrobił kilka kroków w stronę pokojuswojego dziecka, i na ścianie pokoju Tommiego zobaczył dwa cienie. Jego żony ijego kochanego synka. Były niewyraźne ale mógł doskonale zobaczyć jak razembawią się na grubym dywanie. On sam, kiedy tylko był w domu kochał się na nimkłaść. Był bardzo miękki i bardzo go odprężał. Lecz teraz, gdy sam urzędował wtym domu nigdy nie położył się na dywanie syna. Był to dla niego zbyt duży ból.
Dwa cienie bawiły się razem w jakąś grę, nie mógł odgadnąć jaką. Czuł ichobecność jak by byli tuż za rogiem, jednak gdy Joe przyspieszył kroku i wszedłdo pokoju z delikatną nadzieją na twarzy. Cienie zniknęły a głosy powoliucichły. Na twarzy mężczyzny pojawił się smutek i rozgoryczenie. Gdzieś wśrodku wiedział że tak się stanie, jednak chciał wierzyć że może tym razem udamu się zdążyć ich zobaczyć przed ich zniknięciem… W oczach pojawiły się łzy aon sam zatoczył się i upadł z ogromnym hukiem na podłogę syna uderzając głową okant łóżka. Tracił kontakt z rzeczywistością jednak zanim stracił przytomnośćjeszcze raz otworzył oczy. Zza mgły i białych plamek, które pojawiały się terazprzed jego nosem dostrzegł coś dziwnego. W pokoju w, którym Joe zwykł urzędować od czasu okropnegowypadku w lesie, dostrzegł łunę nieskazitelnie białego światła. Jednak zanimmężczyzna zdołał zastanowić się co to mogło być, jego świat zatopił się wciemnościach.
Minęło sporo czasu zanim Joe ocknął się. W pokoju już panował mrok a wiatr nadworze się wzmógł a ciemności, w których aktualnie leżał mężczyzna rozświetlanebyły tylko co jakiś czas przez reflektory przejeżdżających aut. Deszcz zacinałw okna apartamentu, pogoda była wyjątkowa brzydka. Powoli wstał na nogi lecz wgłowie nadal mu się kręciło. Kiedy usiadł na łóżku swojego syna by chwilęodetchnąć chwycił się za głowę. Grymas bólu przeszył jego twarz. Rozcięcie nadlewą skronią. Krwawienie ustało już jakiś czas temu jednak dopiero terazspostrzegł na ziemi spora kałużę czerwonego płynu. Joe nie miał pojęcia czy zajakiś czas zacznie mu dolegać coś poważniejszego. Coś co będzie wywołane tymuderzeniem. Miał nadzieję, że tak nie będzie, choć uderzenie było poważne. Pokilku chwilach wstał z łóżka i ruszył w stronę toalety by tam zająć się tymrozcięciem. Chciał je opatrzyć. Gdy doszedł do lustra nad umywalką i spojrzałna twarz zobaczył zacieki z krwi i dość długie ale płytkie rozcięcie. Obmyłtwarz przy wątłym świetle jarzeniówki i założył plaster na ranę. W lustrzezauważył także, że jego stara i zużyta koszula, którą miał na sobie również siępobrudziła. Ruszył w stronę swojego pokoju, w którym panował mrok i alkoholowyposmród od czasu gdy jego świat przekręcił się o sto osiemdziesiąt stopni. Gdyzrobił kilka kroków, przypomniał sobie, że kilka godzin temu, gdy leżał naziemi prawie nieprzytomny w pokoju z fotelem wcale nie było półmroku. Biło zniego jaskrawo jasne światło. Światło było dość nietypowe, zbyt jasne naświatło słoneczne, zwłaszcza że żaluzję miał pozamykane od czasu gdy na dobretu osiadł a świateł nie miał zbyt dużo. Jedna lampa przy fotelu i żyrandol podsufitem. To wszystko. Nawet gdyby jakimś cudem obie te lampy włączyły się narazświatło nie byłoby tak mocne i tak jasne jak wtedy.
Joe powolnym i jeszcze zamglonym wzrokiem rozejrzał się po pokoju. Nie zauważyłnic szczególnego… chyba że. – Chwila…- pomyślał. Zawroty głowy wróciły a bólgłowy delikatnie się nasilił. Coś w pokoju się zmieniło. Coś czego nie można bybyło zobaczyć na pierwszy rzut oka. Coś, czego zwykła osoba, która jest tu rzadkoczy gość, by nie zauważyła. Zmieniła się aura, klimat. Każde wnętrze taką ma.Swój zapach i charakterystyczną siłę, pole… które wyczuwa tylko osobaprzebywająca tam często. To „coś” zmieniło się zdecydowanie w pokoju Joego.Jakby ktoś obcy wtargnął pod jego nieobecność i kompletnie poprzestawiał murzeczy tyle że rzeczy były tam gdzie zawsze. Aura była na tyle dziwna, że Joeczuł się w pokoju niepewnie. Jakoś, bardziej pozytywnie nastawiony do życia.Czuł nadzieję i siłę. Powietrze było przepełnione dobrą energią.

Joe usiadł w fotelu na moment, jednak w głowie wszystkozaczynało mu się układać. Czuł jakby był na jakiś silnych psychotropach lubśrodkach odurzających. Nie czuł bólu lecz spokój i wiarę… Po kilku chwilach,mężczyzna poczuł dziwną chęć wyjścia z domu. Nie do końca wiedział gdzie i nieobchodziło go to. Miał pewność, że ta aura zaprowadzi go bezpiecznie z powrotempo zakończonym spacerze. Nie przejmował się tym co ludzie pomyślą i czy będą gowytykać palcami. Nie obchodziło go to. Musiał gdzieś iść. Wiedział, że prędzejczy później dowie się gdzie. Zanim wyszedł, ból głowy praktycznie ustał,zawroty minęły a rana nad skórą zaczęła się kurczyć. Czuł że staje się mniejszai mniejsza.

Joe wyszedł na ulicę nogi same prowadziły jego ciało.Mężczyzna przystanął na progu klatki i nie mógł uwierzyć własnym oczom. Nadworze panował poranek. Zdawało mu się, że siedzi w fotelu może maksymalniepiętnaście minut jednak stało się coś dziwnego. Jego świat przeskoczył o dobrekilka godzin. A może ktoś przestawił zegar? Nie miał pojęcia i w tym momencienaprawdę się tym nie przejmował. Wiedział, że chce iść. Iść na przód.

Świat cały czas pędził, jednak coś się zmieniło. Było ciepłea powietrze było nad wyraz świeże i aż chciało się je wciągać pełną piersią.Zupełnie zmieniło się od chwili gdy leżał w pokoju Tommyego. Na trawnikachpojawiły się piękne kwiaty o różnych barwach. Joe, pomimo że rzadko wyglądałprzez okna z tej strony oraz wychodził z domu to mógłby przyrzec, że jeszczewczoraj ich nie było. Cała przyroda wokoło, której przechodził mężczyznawyglądała bardzo zdrowo i nienaturalnie kolorowo. Jakby Matka Natura zrobiłasobie tędy spacer dzisiejszej nocy i dotykała każde źdźbło i każdy kwiat ipobudzała je do życia. Joe zauważył, gdy szedł wzdłuż swojej ulicy, żemieszkańcy wcale nie zwracają uwagi na to co się stało z otaczającą ich naturą.Szli zamyśleni, zagubieni. Trącali się barkami. Biznesmeni i sportowcy. Żony,mężowie i dzieci. Wszyscy byli ewidentnie w swoich małych światkach i nawetjeżeli rozmawiali między sobą to byli bardzo mało zainteresowani co ta drugaosoba odpowiada. Jakby grali w słabej sztuce. Czuć było w tych tłumach jakiśniepokój i strach jednak Joe nie miał pojęcia dlaczego tak właśnie mu sięwydawało i dlaczego właśnie teraz to zauważył. Zdecydowanie bardziej skupił sięna tym, że nikt ale to nikt nie wytyka go palcami i nie obgaduje. Nie czuł tychciężkich oddechów plotkarek pod sklepowych i zwykłych przechodniów, którejeszcze do wczoraj tak mu ciążyły. Może to dlatego, że dziś nie przejmował siępraktycznie niczym? Może dlatego, że czuł że gdzieś we wnętrzu ma cel i chce gospełnić i żadna kobieta ani facet nie zdoła mu w tym przeszkodzić. Po jakimśczasie Joe doszedł do miejsca, którego w ogóle nie spodziewał się zobaczyć.

Jego zaczarowane jakąś dziwną mocną nogi, doprowadziły gotam, gdzie jego życie praktycznie zawsze toczyło się, jeśli nie był w domu. Dobaru.

– I to koniec?- pomyślał Joe. Wszedł do baru. Głupio sięczuł. Uwierzył, że tym razem mogło coś się zmienić, że może coś się stać,pomimo tego w jakiej trudnej i dziwnej sytuacji życiowej jest. Usiadł przy ladziei rozejrzał się w koło. Pomieszczenie było puste. Za ladą stał, znany mu jużbarman Clive.
- Witam Joe – powiedział bardzo spokojnym głosem – Co podać?
-Witam, wiesz.. to co zwykle…-Urwał i spojrzał na barmana, który przeszywał gowzrokiem tak poważnym, że mężczyźnie wydawało się że zrobił coś nie tak. Joebył zbity z tropu.
- Posłuchaj, doskonale wiesz, że nie mamy czasu na te bzdury. – powiedział Clive.
-Słucham? – Joe chyba jeszcze nigdy w życiu nie był tak zdziwiony.
- Udało mi się Cię tu przyprowadzić, teraz musimy uciekać. Mefistofeles zadługo nie będzie stał bezczynnie. Pochował Cię żywcem. Ściągnął cię do piekła inie wyjdziesz stąd chyba, że ja ci w tym pomogę. – Joe nie wiedział copowiedzieć, jednak zaczęło mu się wszystko układać w głowie.

- Światło, zmieniona aura, piękne kwiaty, to że czułem sięzdecydowanie lepiej to wszystko twoja sprawka? Ale kim ty jesteś do cholery?
- Wysłannikiem Boga. Aniołem, przybrałem ludzką postać, by móc przeniknąć dopiekła i pomóc wydostać się takim ludziom jak ty. Którzy wpadli tu z przyczynnie do końca wyjaśnionych, z samej decyzji Diabła. Czasem myśli, że mazdecydowanie większe prawa niż ma w rzeczywistości i porywa tych, którzy albonagle stracili wolę istnienia, tak jak ty po wypadku albo bawią się wotwieranie bram piekielnych. Uważa, że zasługują na karę i wrzuca ich za życiado piekła. Dlatego tu jestem, musimy uciekać. Choć. –

- Jeszcze wczoraj, gdy byłem w kościele, tamtejszy kapłanpowiedział mi że zginąłem. Zabiłem siebie nad ciałem mojego dziecka – mężczyznaniemal krzyczał na barmana, który na te słowa przecząco głową. – że nie żyje,że sam Bóg nie chce mnie widzieć. Widziałem to, co zrobiłem na własne oczy!
-Tak, wiem co widziałeś Joe, to była wizja… On sam chciał byś to zobaczył, twójumysł stał się na to podatny gdy ty utraciłeś chęć do życia. W jednej chwiliutraciłeś wszystko po co żyłeś, a przynajmniej tak ci się zdawało. Marzyłeś otym by umrzeć… Szatan kocha takich ludzi…upadłych. Wykorzystuje ich stan ikarzę. Nie daje szans na poprawę, zmianę stanu tylko chce ich potępić.
- mieć kolejną maskotkę do torturowania… -szepnął zszokowany mężczyzna.
-dokładnie tak, dlatego tu jestem, by cię wyzwolić. – Clive spojrzał na drzwi iokna.

Joe, dopiero teraz gdy Clive obrócił głowę w stronę drzwiwejściowych i wyciągnął rękę, że jego skóra mieni się delikatnie tym samymświatłem, które biło z jego pokoju zeszłego popołudnia. Clive wyciągnął rękę idelikatnie ruszył w powietrzu nadgarstkiem. Tym samym zamknął drzwi na klucz iprzesunął jeden z dużych, ośmioosobowych stołów pod drzwi. Za tym wszystkimpojawiła się delikatna powłoka, która mieniła się kolorami tęczy. Otaczaładrzwi i okna i całą ścianę wejściową
- To ich nie zatrzyma ale spowolni…- powiedział i spojrzał Joemu w oczy.

-Kogo? Kogo spowolni? – Zapytał mężczyzna, któryteraz oddychał zdecydowanie szybciej i czuł się zdecydowanie mniej pewnie niżprzed swoja klatką, pomimo tego, że stał przy aniele, który pojawił się z nikądw jego przegranym życiu.
-Oh, Hahahaha – Clive zaśmiał się dość głośno- Demony Joe. Żądne krwi demony.Myślisz, że Diabeł, który nigdy nikomu nie odpuszcza i nie pozwolił nikomu stąduciec. Da za wygraną bez walki? Nie liczyłbym na to. Jak myślisz dlaczego ciwszyscy ludzie zachowują się jakby byli marionetkami? Bo nimi są. To umarli,którzy zasłużyli na piekło, a teraz Mefistofeles może nimi sterować. Jak tylkomu się podoba. To trochę jakby jego armia. – Gdy anioł przedstawiał mężczyźnietę sytuację, pospiesznie przeskoczył na drugą stronę lady, tam gdzie stał Joe ichwycił go za ramiona.
- Ufasz mi? Mam nadzieję bo, to co ci powiedziałem powinno wystarczyć doprzekonania nawet najmniejszego niedowiarka, a nie mamy czasu na dłuższerozważania, przynajmniej na razie, dlatego – podniósł prawą rękę i powiedziałjakąś dość skomplikowaną formułę w dziwnie brzmiącym języku. Joe mógł tylkoprzypuszczać, że była podobna do łaciny. – musimy ruszać- sufit ponad nami, wbarze, który Joemu zawsze wyglądał na najbardziej obskurny zakamarek śwata,rozdarł się na dwie części. W szparę, która powstała wlało się niebiańskieświatło. Blask, który oślepiał oczy mężczyzny, jednak ten dostrzegł, że chłopakstojący obok niego, który tak naprawdę miał poważniejszą fuchę niż barman natym świecie (oraz pewnie na innych jego wymiarach), stał wpatrzony w ten jasnypromień i wcale nie czuł jego siły. To był blask ze świata Clivea, teraz Joe tozrozumiał. To wrota do nieba. W tym momencie, usłyszeliśmy ogromny huk, obajspojrzeliśmy na drzwi wejściowe. To co ujrzał Joe wprowadziło do jego duszyogromny lęk. Na ulicy, na której przeważnie jest tylko kilku przechodniów,teraz roiło się od demonów. Było ich setki. Wyglądali jak ludzie, jednak ichciała stały w delikatnych płomieniach i były osmolone. Ubrania postrzępiony izniszczone. W oczodołach nie było nic, poza czarnymi wnękami. Zęby zdecydowaniezaostrzone. Chciały dostać się do środka. Zbiegły się z całego miasta.Mefistofeles, tak jak powiedział Clive, nie chciał ich wypuścić. Próbowałyprzebić się przez pole, które wytworzył anioł. To dało im chwilę by skoczyć wświatłość.
W tym momencie, gdy chłopak skoczył i pociągnął za sobą Joego zmienił swączłowieczą postać, którą mężczyzna tak dobrze znał i wybuchł przenikliwymświatłem na które Joe zamknął oczy a demony odskoczyły…Stał się prawdziwymaniołem. Jego postać była niesamowicie piękna. Skrzydła były długie i czyste aszata jaskrawo biała. W dłoni trzymał złoty miecz.
Po kilku chwilach, demony dostały się do środka baru i zaczęły krzyczeć ijęczeć. Jednak nie mogły nic już poradzić. Byli za daleko, za wysoko. Unosilisię coraz szybciej i szybciej a w oddali usłyszeli straszny i donośny wrzaskMefistofelesa. Był on tak przenikliwy, że wniósł lęk w serca ich obu. Jednakbyli już za daleko, było już za późno by ich powstrzymać i Diabeł musiał się ztym powstrzymać.
Po chwili zniknęli.
***
Kiedy po krótkiej chwili Joe otworzył oczy stał pewnie na ziemi w miejscowości,której nie znał. Miał tylko nadzieję, że jest to jakieś bezpieczne miejsce naZiemi a wrota do piekieł są zamknięte na cztery spusty. Clive w postaciludzkiej stał obok niego.
- To tu, zaczniesz od początku. Z czystym kontem. Czy znajdziesz się na dole, wpiekle czy w niebie wśród swoich bliskich. Obok Tommiego i Sue – na te imionaJoe obrócił i chciał coś powiedzieć z nadzieją w oczach, jednak Clive uciszyłgo ręką- to wszystko teraz zależy już tylko od ciebie. Lecz pamiętaj, że zawszemożesz na mnie liczyć. Powodzenia!
-Poczekaj.. Dziękuję ci. –powiedział Joe. –Dziękuję, że wyrwałeś mnie z tamtegomiejsca. Powiedz mi tylko, odpowiedz na jedno pytanie.
-Co takiego? –zapytał Clive
- Co u mojej rodziny? Jak się mają? Czy wszystko w porządku?
-Tak. Będziesz ich mógł sam o to zapytać.
- Naprawdę? Umożliwisz mi to? – Joego nie obchodziło to, że znów stał się odkogoś zależny, że mógł stać się dłużnikiem. Pomimo tego, że to on zawszedyktował warunki w swoim fachu. Chciałtylko zobaczyć rodzinę.
- Nie, będziesz to mógł zrobić, jeśli znów nie stracisz swojej woli istnienia,życia, która po wypadku momentalnie zniknęła… Nie strać jej do czasu kiedy pociebie przyjdę. Wytrwaj. Oni poczekają.

Po tych słowach Clive zniknął, a Joe znów został sam jednak od czasu jegoostatniej samotności wiele się zmieniło. Żyje, wśród żywych, ma czyste konto ima cel w swoim życiu. Ma nową misję którą musi wypełnić. Słyszał gwarjeżdzących aut i rozmów ludzi, słyszał to co powinien słyszeć normalnyczłowiek. Dzwonki klaksony, alarmy i hałasy. Szum wiatru i zapach spalin.Wszystko to było w tym miejscu namacalne i piękne bo rzeczywiste.
Joe odszedł w kierunku domostw na zachód od niego ukąpanych w promieniachzachodzącego słońca z uśmiechem na twarzy który świadczył o tym, że to dopiero początek jego przygody.

Koniec. Komentujcie, oceniajcie ;]

"W podróży"

2011-06-08T13:20:00.000+02:00

"W podróży"

W dziewiętnastym przedziale siedzę,
wśród zdrowych i chorych.
W podróży do spełnienia od dawna już bieże
Czekam co dzień na gamę zdarzeń nowych.

Ludzie wszelakiej maści...
To wysocy to niscy..
Bóg stworzył ich pełne garści.
Jadą ze mną wszyscy.

Kupiliśmy swe bilety,
nikt nie zmieni tej drogi.
stety albo i niestety...
więc podróżniku błogi...

Spraw by twój bilet wart
był swej ceny i przeżytych lat.

Lethargy...

2011-05-27T21:40:00.000+02:00

Zacząłem pracę nad kolejnym opowiadaniem, cóż musze przyznać, że zapowiada się ciekawie choć jeszcze nie mam pojęcia gdzie mnie ta opowieść zaprowadzi, bo mam tylko szkic. Czuję że bedzię miło.. Jestem bardzo podekscytowany ;]
O czym jest? Hmm myślę że jego treść jest dość zagmatwana poki co. A tytuł roboczy to "Lethargy" może to wam coś pomoże ;>
Pewne jest, że szybko się ta praca nie pojawi. Może w sierpniu - wrzesień? Ale nic nie obiecuję, ponieważ teraz mam full roboty związanej ze studiami i z pracą ;] Ale każdą wolną chwilę poświęcę na pisanie ;]

Za niedługo pojawi się pierwsza część mojego pierwszego opowiadania.. ;>

Zainteresowani?

Oczywiśćie wiersze nie idą w od stawkę...

Pozdrawiam, Roxter

Głosujce na Topliście ;]

"Więc chodź"

2011-05-26T22:36:00.000+02:00

"Więc chodź"

Powiedz mi,
Odpowiedz sobie...
czemu jesteś tu gdzie nikt nie pomoże ci?
Dlaczego tu, gdzie nikt nie otworzy Tobie..

drzwi do życia pełnego.
w formie się wijąc,
nie znajdziesz oddechu spokojnego.
żyjesz, nie żyjąc...

Więc chodź!
Zróbmy kawał światu.
Chodź! Nim zobaczy ktoś.
Ucieknijmy tam gdzie nie będzie płaczu.

Będzie taki jaki sobie uknujesz
bez szufladek i formy
jakie sobie tylko zbudujesz.
jeśli chcesz zabijesz wszelkie normy.

Co? Czy jest prawdziwy?
Czy jest niemożliwy?
Czy go sobie wymyśliłem...?
Czy to ważne? Siebie zbawiłem.

Więc chodź...

"Lato"

2011-05-20T23:44:00.001+02:00

"Lato"

Stoję wśród złotego kłosa,
wśród jęczmienia niczym miód.
Widzę.. kobietę o cudnych włosach.
Jej uroda, kwiecista jak cud.

Jest daleko jeszcze,
ale wiem, że nadchodzi.
Kłosem szarpią ulewne deszcze,
Zbliżasz się, z każdym dniem który wschodzi.

Z każdym wschodem rumianym,
jak twe policznki jasne.
Otaczasz nas swym warkoczem tańczącym, rozwianym.
Otaczasz każdą istotę swoim blaskiem.

Bywasz hałaśliwa jak wojna.
a także niczym dziecko,
w kołysce - spokojna...
O kochana, nie odchodź od nas zbyt prędko.

"Odrodzenie"

2011-05-20T23:27:00.000+02:00

"Odrodzenie"

A więc powracam,
tak jak nikt mi nie kazał
prócz mnie samego
i moich nóg, wiodących mnie wciąż

do przodu. Lecz teraz na nowo,
ruszam, niczym feniks,
z popiołów odrodzony,
po trudach i mękach życia poprzedniego.

które trwało moment,
i wiek za razem,
które nauczyło mnie wiele.
A teraz,

wstaję na nowo, w nowy świt.
Nie zapominając o dniach poprzednich,
lecz wyrywając się z krat i męki,
którą przyszło mi nieraz już czuć.

Porzucam szufladki, choć znów się pojawią
Was wszystkich ma pamięć nie opuści.
opłakuję wielę i wielu...
nie potrafię zapomnieć, pomimo odrodzenia.

Myślę... dobrze, że bardzo
się nie zmienie.
Pełen wspomnień i tajemnic,
lecz z nowym oddechem.

Przymusowy Urlop

2011-05-13T22:59:00.000+02:00

Witam serdecznie, dawno tu nie zaglądałem...

Przepraszam za ten przestój ale mam nadzieję, że mi to wybaczycie. Teraz mój świat stanął na głowie.
Matury zdawanie... itp.
Nie mam czasu na nic innego.

Musiałem wziąć przymusowy urlop od poezji i od zainteresowań, ale zacznę już niedługo z mocnym uderzeniem ;] Może jakimś opowiadaniem? JEgo pierwszą częścią?

...w oczekiwaniu na kolejny tomik koncepcyjny ;] i następne wiersze ;]
Czekajcie na informacje, które pojawią się już wkrótce ;]

Pozdrawiam,
Roxter

Wyniki konkursu!!

2011-04-30T09:39:00.000+02:00

Ogłoszam WAm, moi Kochani że otrzymałem już wyniki konkursu, o którym informowałem już was wczesńiej.

Otrzymałem II nagrodę w XVI konkursie Poetyckim w mojej szkole. Przyznam się szczerze, że chętnych nie było mało więc tym samym bardzo się cieszę, że dostałem drugie miejsce ;]

Wiersze za niedługo powinny pojawić się na stronie Paderka.

Pozdrawiam Roxter

Życzenia!!

2011-04-23T12:06:00.000+02:00

Wesołych świąt dla Was Wszystkich!! Dla stałych bywalców i dla tych, którzy trafili tu przypadkiem ;]

Wszystkiego najlepszego na ten czas Zmartwychwstania dla Was i Waszych rodzin.

Spokoju ducha i wypoczynku wśród kwitnących sadów i puchnących od zapachów łak.

PS. Dziękuje za wsparcie i proszę o głosy ;]

Pozdrawiam Roxter

Informacji kilka...

2011-04-17T22:29:00.000+02:00

Mała prośba...

Straciliśmy zawrotne tempo w zdobywaniu głosów i poparcie w Rankingu TopPoezja... Także mamy mały przestuj w podskakiwaniu wyżej i wyżej...
Dziękuję za każdy oddany głos...na te stronę.

Głosować możecie Tu ;]
http://poezja.najlepsze.net/?we=roxter92

Pozdrawiam Roxter.

"Wiosna"

2011-04-17T19:04:00.000+02:00

"Wiosna"

Napełniła me serce,
poczułem jak pocałowała mą skroń.
Ogrzałą obie moje ręce,
poczułem jej kwiecistą woń.

Przyszła, zza długich nocy,
zza mrozów i bieli.
Przyszła w całej swej okazałej mocy.
Ma Piękna, poeci dla ciebie w szeregu stanęli.

Kwitniesz z Każdym dniem,
serce się raduje,
gdy Twoja twarz pokrywa się rumieńcem
wiele pięknych chwil to zwiastuje.

Twój zapach kusi,
Smak zmysły rozpala.
Dźwięk do życia budzi.
Widok za oknem.. duszę ciepłem okala.

Witaj, o Pani dobrej nowiny.
Witaj strumieniu i ciepło słonczene.
Wszelkie pragnienie z Tobą zgasimy,
niechaj nasze spotkanie będzie wieczne.

"Dziś popełnie samobójstwo"

2011-04-17T18:59:00.000+02:00

"Dziś popełnie samobójstwo"

Pokój zamknięty na spusty cztery,
Zegar wybił godzinę koloru czarnego.
Cisza, nie przeszkadzają mi żadne szmery,
by dokonać czynu ostatniego.

Dziś popełnie morderstwo.
Pisze list do matki.
Nie przeszkadza mi to okrucieństwo.
Czuję przenikające przezemnie ostatki.

Użyć noża, skoczyć z dachu?
Odwieczny dylemat.
Jak uniknąć własnego strachu...
Piszę ostatni poemat...

Spoglądam na kartkę,
Tytuł ciężki jak dym...
Pojawiły się trzy słowa wartkie:

"Dziś popełnie samobójstwo"

Kwiecień -trudny czas.

2011-04-08T23:58:00.000+02:00

Powiało ciszą wiem o tym i bardzo przepraszam ale naprawdę teraz mam baaardzo napchany okrez emanujący stresem w budzie. Także musze kwiecień zamknąć samymi sukcesami w szkole a wtedy oddam się baaardziej poezji możecie być pewni ;> Pracę się posuwaja nad Tomikiem oraz nad wierszami (niektóe są gotowe) ale nie mamc zasu teraz ich tu wstawiać i się tym bawić.
Musicie to zrozumieć.

Pozdrawiam Roxter

Ogłoszeń ciąg dalszy.

2011-03-30T23:41:00.002+02:00

Dwa nowe wiersze ukazałay się waszym oczom i duszom ;] Mam nadzieję, że Wam się spodobają ;]

Co w ogłoszeniach? Wpadłęm na nowy pomysł. Nowy TOMIK koncepcyjny... ten wymaga naprawdę sporej pracy i zebrania słow do idei. Co w tym trudnym dla mnie czasie jako maturzysty musi poczekać. Oczywiśćie pracę już trwają ale nie tak jak wszyscy byśmy tego chcieli ;]

Druga sprawa to to, że ostatnio wpadłem na zamieszczenie mojego opowiadania, które kiedyś napisałem i muszę przyznać jakoś mi wyszło. Jeszcze nie wiem jak to zrobię. Czy od razu wpuszczę całe czy w częściach i kiedy... I czy to będzie pierwszy i ostatni taki zabieg. Myślę że na to ostanie pytanie mogę odpowiedzieć już teraz. W czasie wolnym z miłą chęcią dopiszę więcej do tego które już jest, lub wykreuję następne. Ale te informację zostawie narazie jako "furtkę" ;] I informację niepotwiedzoną ;]

To tyle narazie. Panowie i Panie.. Za niecały miesiąc koniec roku... i... potem matury. Jak to wszystko się skończy. 3 majcie kciuki. ;]

Pozdrawiam Roxter

"Don Kichot"

2011-03-30T23:31:00.000+02:00

"Don Kichot"

Ten wiersz będzie o osobie,
która stworzyła już wiele światów własnych.
O osobie, której istnieniu niewielu się dowie,
Don Kichocie czasów naszych.

Żyje już w trzecim środowisku...
po wielkopolsce rozrzucony.
W wielkim mrowisku
i tam gdzie słychać tylko z Bogiem rozmowy.

Urodził się w małym mieście w dziewiątym domu,
którego dyskobol jest znakiem.
Potem lat siediem w krainie żelbetonu.
Nie grożono my nigdy poprawczakiem.

W krainę ciszy Don Kichot przeniósł się,
W krainę jezior i zieleni.
Wtedy powiedział pierwsze "wiem"
Poznawał życie, światy pełne światła i cieni.

Podróż dobiega końca.
Don Kichot znalazł miejsce odległe.
Tam gdzie nie docierają stopy gońca,
dla duszy to chwilę życia znamienne.

Co dalej się stanie?
uda mu się uratować świat dzięki wyobraźni?
Czy przegrać walkę z wiatrakami będzie mu dane?
Może uratuje choć garstkę od piekielnej kaźni?

"Przepraszam Cię"

2011-03-30T23:19:00.000+02:00

"Przepraszam Cię"

Dziś klęczę i przepraszam.
W imieniu całego narodu,
wszelkie łaski wypraszam.
Czy wpuścisz nas do wiecznego ogrodu?

Przepraszam za nasze morderstwa.
Za bez małżeństwa życie.
Za wszelkie okrucieństwa,
oraz za dusy nie mycie.

Za brak rozmowy.
Za brak miłości.
Za brak koniecznej odmowy.
Za brak radości.

Przepraszam za wojny,
za krew na flagach.
Za nasz stosunek bogobojny,
za bluźnierstwa na wargach.

Za wartości zaprzepaszczone,
za brak wiary w świat.
Za przyjaźnie zagubione.
Za trujących myśli smak.

Dopomóż nam, w wędrówce strudzonym.
Odnaleźć drogę do wieczności.
Dopomóż nam, dobrego słowa spragnionym.
Nam, Twojej wielkiej społeczności.

Ogłoszenie

2011-03-22T23:55:00.000+01:00

Moi drodzy!! Niespodziewałem się że to tak wcześnie się stanie ale Wersoawnie ma już 1000 Odświeżeń!!!! A chętnych przybywa. Z każdym miesiącem mamy wyższe statystyki wejśc. Bardzo bardzo mnie to cieszy.

Możemy to wspólnie przełożyć na dobry wynik w rankingu TOPpoezji ;]
Jesteśmy 41. Ale możemy wejść do pierwszej 40 już lada moment.

Zapraszam do głosowania.
http://poezja.najlepsze.net/?we=roxter92
Pozdrawiam Roxter

"Krzyk Ciszy"

2011-03-19T14:00:00.001+01:00

„Krzyk Ciszy”

Dzień jak co dzień,
a jednak nie do końca.
Tam dla wielu jest więcej cieni,
na długo zniknie radość ze słońca.

Zamiast wody, trumien morze.
Po wspomnieniach, gruzy zostały.
Przyjdź im z pomocą, o wielki Boże,
niech dni następne lepsze będą od tych które się stały.

Mikrosekund nie odzyskamy.
Czasu coraz mniej się staje.
By lepszy był, pracę wielką wykonamy.
Nich każdy z nas tyle ile może dale.

Już tylko cisza została,
a wśród niej krzyki pełne łez.
Natura znów z nami wygrała,
jednak nie dla wszystkich to istnienia kres.

Jesteśmy z Wami
w bólu bracia nasi…

…..

Wiersz napisany po tragicznych zdarzeniach w Japonii

Garść informacji

2011-03-19T00:43:00.000+01:00

Ruszyła strona na fejsie Wersowania!! :] Ma to na celu lepszą komunikację miedzy mną wami i poezją ;]
ale oczywiście ten adres jest jak najbardziej aktualny.
Zapraszam do zapoznania się z tamtą stroną ;]
http://www.facebook.com/pages/Wersowanie/133478526725778

Wiele się ostatnio na świecie dzieje. Chodzi mi tutaj o Japonie. Wiele ludzi zbiera pieniądze, organizuję akcje charytatywne by jakoś pomóc tym ludziom tak strasznie poraktowanym przez los.
Ja także nie jestem obojętny, Postanowiłem napisać wiersz na tę okoliczność, który pokaże się już jutro.

Oświadczam wszem i w obec, że wziąłem udział w konkursię poetyckim w mojej szkole ;] Wiersze wybrane po sporych trudnościach. CZy coś z tego wyjdzie? Zobaczymy po 4.04
Pozdrawiam ;]

"Suche Kwiaty"

2011-03-06T21:07:00.000+01:00

"Suche Kwiaty"

Stoimy obok siebie,
a tak daleko zarazem.
Nic nie mogę zrobić już dla Ciebie.
To stanu naszego wyrazem.

Stoimy tak bez nadziei na deszcz,
bez szans na zbawienie,
pełne kropel lub łez.
Nie ma szans na ponowne otrzęsienie...

Ah, czy pamiętasz jak nam dobrze było?
Gdy nic nie brakło nam.

Nie biliśmy o szybę w łaknieniu siłą.

słońce i woda dotykała naszych liści ram.

Patrzymy na ludzi na deszcz, na życie,
Wszystko mija nas,
Umieramy gdy ziemia w rozkwicie.
Staniemy się jedną z wielu glebowych mas.

Staniemy się nie żyzni i wypaleni.
Zamiast pąków gałązki,
przezroczystość zamiast cieni.
Nieznajomy na grobie położy nam kwiatów wiązki.

"Przeprowadzki"

2011-03-06T20:42:00.000+01:00

"Przeprowadzki"

Pada deszcz, słońce świeci.
Mija nam czas...
Nowa pora roku, łąki już dziś kwieci,
To mróz na nowo w was.

I łzy jak deszczu krople,
co w parapety bije.

Wasze serca znów są mokre,
wszystkie uczucia znów wymyje.

Palicie listy i pamiątki,
chcecie pozbyć się wspomnień.
Przecież są ich dziesiątki...
kłótni, uśmiechów, pocałunków i wypomnień.

Chcesz przeprowadzić serce swoje.
Nowy płomień zapalić.
Najpierw się zapytaj może,
czy warto było poprzedni ogień zdławić.

Pytanie do Autora?

2011-02-27T22:41:00.001+01:00

Witam Was serdecznie ;]

Ostatnio wpadłem na dość ciekawy pomysł. Wersowanie się ambitnie rozwija i brnie do przodu w rankingach ;] co pozwala mi pomyśleć, że jakaś garstka ludzi się tu przewija, a może lubi tu zaglądać?

Dlatego z wielką chęcią zapraszam Was do udziału w przedsięwzięciu, które ma na celu wysłanie mi na mejla pytań, które was nurtują. Pytań dot mojej twórczości, waszego odbioru, tworzenia, procesu dlaczego jak po co itp... A może i skromnego autora... Zapraszam ;]

marcin_basinski@op.pl

Czas? Narazie nieokreślony, dlatego ślijcie moi drodzy ;] A po opracowaniu każdy będzie mógłł przeczytać to i owo na temat moich wersów od strony kulisów i nie tylko.

Pozdrawiam Roxter

"Pozwól mi"

2011-02-24T20:31:00.005+01:00

Wiersz nagrodzony II miejscem w XVI konkursie poetyckim w Paderku

"Pozwól mi"

Pozwól mi usnąć w te noc,
nie martwiąc się o bieg wydarzeń.
Zsunąć mój koc,
pełen trosk i zdarzeń.

Pozwól mi nie śnić:
O moich wojnach i bitwach,
O dawnych i o tych w których będę musiał jeszcze prosić,

O nieprzespanych nocach w płaczu i modlitwach.

Pozwól mi wstać w kolejny dzień,
westchnąć i smutki zmyć.
Niech nie chwyci mnie żaden zły cień,
w zakamarkach, gdzie one lubią się wić.

Pozwól mi wiedzieć co złe,
jasne ścieżki dostrzec.
Bym nigdy nie zawiódł Ciebie i mnie,
Bym mógł od zła siebie i bliskich ustrzec.

Pozwól mi...Boże,
Być silnym i wytrwałym.
O to tylko proszę,
Bym stał się dla innych wzorem wspaniałym.

Pozwól mi...usnąć w te noc.

"Słońce"

2011-02-24T20:23:00.000+01:00

"Słońce"

Słońce dziś wstało chyba raźniej,
Jest jaśniej, piękniej, cieplej...
Widzę każdą barwę wyraźniej,
Czuję każde ciało pełniej.

Już dojrzało,
na nas patrzy tak gorące.
Kolejny rok ocalało.
Chociaż bardziej piekące.

Więc kąpmy się po raz kolejny w promieniach,
patrzmy na nie i nasze barwy odwzajemniajmy.
Widząc radość we wszystkich zdarzeniach,
maraton dobrych uczynków rozpoczynajmy.

Dbajmy o nie stale,
by nas ciemność nie ogarnęła wieczna.
Dbajmy o nie trwale,
to działalność konieczna.

Moi Kochani...

2011-02-20T13:43:00.000+01:00

Witam Was serdecznie w to chłodne popołudnie...
Garść informacji mam dla Was. Muszę się przyznać z wielką radością w sercu, że strona cieszy się coraz większym zainteresowaniem. Licznik głosowań, powoli... ale przyspiesza. Jesteśmy już 45!! Przed nami Strona ze sporą różnicą "punktów" ale - dzięki Wam- nie tracę wiary, że to tylko kwestia czasu.
Zajrzało już na "Wersowanie" prawie 700 osób !! Czyni mnie to jeszcze szcęśliwszym, a moje serce wybuchłoby gdybyście zapełnili te wiersze (prócz ocen) także waszym słowem, waszymi komentarzami. Jestem ciekaw co o nich sądzicie, jak je interpretujecie itp. Gdyby ta strona ruszyła pełną parą, gdyby ruszyła tu dyskusja to byłbym niesamowicie szczęsliwy ;]
Także liczę na Was ;]
...Mam naprawdę sporo pomysłów na tę stronę na wiersze i na to by było ciekawiej ale póki co musicie zadowolić się tym co jest. Wiersze będą ale co jakiś czas... nie tak często. Po prostu brak mi czasu na tworzenie, Matura się zbliża, muszę się na tym skupić.

Pozdrawiam Roxter. ;]

"Kilka słów o Miłości"

2011-02-14T14:38:00.004+01:00

Zapraszam, zgodnie z zapowiedzią na kolejny Tomik koncepcyjny ;] Wiele ciepłych barw z okazji tego święta ;] Czekam na reakcję i miłego czytania...

"Kilka słów o miłości"

„Co to jest miłość”

Ah to pytanie,
które zadawane, tak często jak o to co na śniadanie.
Nie ma zwykłej odpowiedzi…prostej.
Więc napiszę o tym co ja z życia wyniosłem.

Miłość to czas może dla innych utracony,
Lecz tylko ty wtedy stajesz się spełniony.
Miłość to zapach, woń,
która prowadzi cię, ukaja ból i skroń.

Miłość to rytm nadawany.
Łapiesz każdy puls wydany,
Miłość to muzyka, która żyje.
równa i zawsze rytmiczna tak, jak serce bije.

Miłość to herbata rano i śniadanie.
to wyjście do szkoły do pracy i oczekiwanie.
Miłość to tęsknota, widokówki i wspomnienie.
Gdy w rozłące… nie odejdzie w zapomnienie.

Miłość to horyzonty nowe,
Umiejętność dopasowania i chwile błogie,
Miłość to wiara aż po kres,
że nic nie rozłączy was nawet po tysiąc łez.

Miłość to blask jej oczu.
Zawsze żywy nawet w mroku.
Miłość to zakola, siwe włosy i tors jego silny.
Choć często nie zachowuje się tak jak oni powinni.

Miłość to wytrwałość, to zaakceptowanie wad

Budowanie na wierzę tylko prawdziwych barw.

Miłość to całość to życie i sekunda.
to ziarenko piasku w piaskownicy trwania.

To tak i nie,
To istnienie i zbawienie…
Wspólne a jakże…
Nie potrafię wytłumaczyć tego jaśniej.

To przyjaciele to rodzina,
to gwiazdy i zachody słońca…

Wspólne…
Opowiedzieć się o tym, chyba nie da ogólniej.

Szukaj jej w postaci każdej…
Nie i bardzo poważnej,
Idź przez życie, tak , z nią jest łatwe.
Piękne, pełne barw i bogate…

„Jak kwiat”

Miłość jest jak kwiat.
Który budzi się do życia,
Przy świetle drugiego człowieka,
lub gaśnie gdy go nie ma.

Czasem wilgotny i mokry

Od kropel łez i smutku,
dojrzewającego uczucia,
a czasem pachnący otwarty kuszący radosny.

Kwiat nie przeżyje bez troski,

Nie przeżyje bez kropli życiodajnej.
Serce bez dobrego słowa,
uczucia, drugiego człowieka

By tęcza wielobarwna życzeń,
się spełniła w życiu pełnym miłości.
Bez ran i odrzuceń,
Trzeba dzień w dzień zaglądać do owoców.

Od pierwszego przebłysku,
Pierwszego słowa emocji,
Do listka kwiatka…
Od narzeczeństwa do wszechczasu….

„To Ty”

Z dedykacją Dla A.G.

Jak wytłumaczyć wschód słońca?
Pustą Definicją?
Bezsens….
Wschód to Ty…

Jak wytłumaczyć moje marzenia?
Są szalone? Być może.
Lecz dla Ciebie zrobiłbym wszystko
i o każdej porze dnia.

Jak wytłumaczysz Deszcz?

To okropny smutek i żal…
Gdy Ciebie nie ma przy mnie…

Chociaż minutę.

Jak wytłumaczysz sens i tchnienie?
Twe słowa w tym zgiełku to zbawienie…

Co dzień je słyszę i czuję.
Już niczego nie zatracę niczego nie zepsuję…

Spokój? Cisza?
Tak… Ty mi je dajesz…
Wszystkim się dla mnie stajesz..
Sensem i przyszłością.

Miłość to Ty i Ja,
to To co razem Tworzymy,
to to, na co patrzymy,
to to czego dotykamy i o czym marzymy.

„Dzień dobry Kochanie”

Drgnienie powietrza.
Jesteś w pobliżu.
Poczułem zapach…
Tak, to ty na pewno…

Usłyszałem kroki na drewnianej podłodze…
Dotyk gorącego pocałunku,
Twoich ust wielobarwnych
Ah… witaj mnie tak zawsze.

I tym razem, jak co dzień,
Porwij mnie, wylecz,
Pokoloruj mą tęczę, Twoimi barwami,
Pozwól mi znów Ciebie całą poczuć.

Oderwij nas od rzeczywistości,
Chwyć mnie za rękę,
Niech wyrosną nam skrzydła,
niech uniesie nas miłość.

Zrób to proszę,
Tak jak zawsze, gdy się zjawiasz.
Za moimi przymkniętymi jeszcze

świtem powiekami.

Zabierz nas w podróż.
Która życiem się nazywa.
Byśmy na jej końcu,
niczego nie żałowali,
i każdą wspólną chwilę wspominali…

Wyskoczmy w przestrzeń,
Tak, zróbmy to.
Popatrzmy na siebie i świat.
Oddychajmy wspólnym życiem.

„Jesień życia”

Wśród opadających liści.
Wśród pięknych złotych i brązowych obrazów,
jesień życia się zaczyna

a z nią skrzypienie stawów

Wolniej się poruszasz,
Często brak już tchu…
lecz posiadasz Widokówki, pełne samych dobrych chwil.
Czy jest coś czego żałujesz?

Być może tego, że nie zwiedziłeś…
Być może że czegoś nie zrobiłeś…

Lecz obrączka przypomina Ci Twoje życie,
Które uznajesz za spełnione.

Pewnie można było zrobić więcej,
Dokonać, spełnić, przebaczyć…
ale wiesz że i tak pożegnasz się z tym światem,
Dumny, z każdej chwili.

Dumny z miłości, obrączki….
starej już jak świat…
która zna wszystkie tajemnice i sekrety
i świeci nadal światłem Twojego życia.
Nigdy nie zgaśnie.

Gdy już odchodzisz

w zapomnienie czasu,
dostrzegasz co jest ważne.
Nadrabiasz to co pogubiłeś w swym życiu

Doceniasz czas, doceniasz chwilę…
I to jest piękne w jesieni.

„Widokówki”

A gdy miłość gdzieś odjedzie daleko.
Gdy zniknie tęcza, pojawi się szarość dnia…

Wtedy sięgasz do Widokówek serc.
Do wspomnień, by znaleźć uśmiech.

Gdy brak ciepła…
Gdy rozmowa ucichła….
Dusza staje się pusta…
Ciasne łóżko, znów wygodne.

Czujesz brak,
Czujesz potrzebę fizyczności i bliskości.
Więc sięgaj do wnętrza, do duszy.
By wydobyć to co najcenniejsze.

Wspomnienia, pozwalają zapomnieć o chwili,
Utopić się w radości.
To z nadzieją pozwala patrzeć Ci…
na kolejne samotne dni…

„Wiosna Życia”

Dziecinada…
Wieczne pytania:
„Czy miłość? czy przyjaciele”?

To tak trapi razy wiele.

Kwiaty randki i obawy,
Zostaniesz, czy znikniesz z estrady?
Lecz latacie za sobą jak muchy,
a motyle wypełniają wasze brzuchy.

W końcu jak szczęście dopisze Wam,
Możecie miłością nazwać ten stan.
Szczęście wasze rozumy ogarnia.
Nie ma miejsca na słowo: Nostalgia,

Mijają lata, na ostateczną decyzję czekając,
biegacie, ostateczne sprawy załatwiając.
Staracie się o siebie, jesteście kochani i kochacie.
Jeszcze was walka czeka o Was samych

….w której wiele siebie dacie…

Dostrzegajcie się nawzajem,
zmieniajcie się dla niego i dla niej.
Będziecie dbać o kwiat miłości,

Będzie on dojrzewał z każdym dniem
…waszej młodości.

Wiosna Życia to czas,
gdy wszystkie nauki wirują w Was.
A wy harmonii bytu uczycie się
więc dojrzewajcie z każdym dniem.

"Kukły"

2011-02-11T23:10:00.004+01:00

"Kukły"

Ona dziś kupiła chleb,
Ktoś go pewnie dzisiaj piekł.

On do pracy jak co dzień poszedł
Przeciętny, do niczego w życiu nie doszedł.

Dziecko na stopniach bawi się,
Z koleżanką z klasy, jak codzień.

Swoje życie ułożyli,

W swoje szczęście uwierzyli.

Wokół świat się mieni...
Wokół świat się nie przemieni...
A oni żyją zakochani tak zwyczajnie
tak normalnie.

Wstają, kładą się.
łóżko skrzypi albo nie.
kłócą się o bzdury,
i godzą, rzucając słowo na wichury.

Tak nam toczy się,
z nadzieją na następny dzień.
A co jeśli to wszystko śni Ci się?
Jeżeli Twoje życie wymyślone jest?

Co jeśli tak naprawdę nie ma nas?

Nikt nie chciał was?

Jesteśmy kukłami w rękach cudzych?
Nigdy nie miałeś planów dużych?

Obudź się z rutyny...
Wyjdź zza swojej kurtyny.
Niech zacznie się Twoje życie.
Walcz o nie - odkrycie.

Prezent na walentynki?

2011-02-10T23:07:00.000+01:00

Witam serdecznie wszystkich, po przerwie...

Mam dla Was ciekawy prezent na Waletynki... ;>

Kolejny Tomik Koncepcyjny, o którym juz dawno wspominałem.

"Kilka słów o miłości"

Czeka na was 7wierszy o tematyce walentynkowej.... w różnych odsłonach. ;>

Uzbrójcie się w cierpliwość ;]

Roxter

"Człowiek z mandarynkami"

2011-02-03T23:00:00.002+01:00

"Człowiek z mandarynkami"

Siedziałem w autobusie w przesileniu zmęczenia,
a on przerwał mi spokój.
Człowiek...który przeżył życie...
przeżył wojny i strach.

Człowiek, głodny rozmowy z drugim...
samotny... pomimo, a może przez swoje lata.

Więc wsłuchałem się w to co chciał mi powiedzieć,
choć mnie nie znał.
Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym,
choć często gubił się. Pamięć już nie ta.

Więc słuchałem i rozmawiałem...

choć marzyłem o śnie.
Wiedziałem, że powinienem,
bo to dzięki niemu mogę żyć tak jak żyję...

I wysiadł po czasie jakimś,
tak powoli jak wsiadł.
Weteran... a w dłoniach trzymał...
zakupione mandarynki.

"Skończony"

2011-01-16T11:56:00.003+01:00

"Skończony"

Czy możesz powstrzymać zło i piekło na świecie?
Nie, przecież mi dobrze, nie wiecie?
Czy możesz odsunąć nienawiść, spalić mosty i troskę?
Tak, zrozumcie to proste.

Potrafisz patrzeć na głód i ból swych dalekich i bliskich?
Po co!? Mam się martwić o tych wszystkich!?

Potrafisz zrozumieć noc i dzień, piekło i niebo czy zdradę?
Nie myślę o tym, nic na to nie poradzę...

Czy możesz wierzyć w dobro i modlić się o pokój?
Nie, mą wiarą jest mój spokój.
Czy potrafisz myśleć o drugim, nie o sobie?
Nie, nie potrafię... Bo nikomu sobą nie pomogę.

...

"Lubię"

2011-01-10T21:30:00.000+01:00

"Lubię"

Lubię nie rozumieć...
Pozwala mi to poczuć, że świat jeszcze dla mnie długi,
że młody jestem i nieskończony.

Wiele ran i wiele nauczek zanim się dopełnię.

Lubię nie rozumieć...
i pozwolić komuś mnie uświadomić.

Powoli... spokojnie każdą barwę i tchnienie...

Bo w samotni niezrozumienie przeobraża się w smutek.

Lubię... rozumieć i dawać...zrozumienie

otwierać światy dla nowych pokoleń...

poszerzać horyzonty dopełnionym...

bo przecież życie to ciągłe rozumienie i nie.

"O niczym"

2011-01-06T20:18:00.002+01:00

"O niczym"

Każdy dzień pusty,
Każdy dzień nowy...

Wstaję...
Choć się nie chce...
Za drugim lub trzecim powtórzeniem alarmu.

Wstaję...modląc się by dzień był lepszy.

Niż ostatni...

śniadanie...normalne... zwyczajne.
Transport do metropoli...
to dłuższy, to krótszy... przespany lub nie.

Chodzę cicho... choć we mnie głośno.
Szkoła. Porażki i sukcesy.

Powrót i nauka... Zmartwienia i pragnienia.
Sen... choć chwilę... przed wschodem.

Pobudka? Przed świtem.

W każdej wolnej chwili marze...
Ah wyobraźnio rodzę się w tobie co dzień,
by zapełnić szare dni.

Gdzie mnie zabierzesz tym razem?
Czy tam gdzie zima i słota?
Czy tam gdzie cisza jest odczuwalna?

Więc ruszam w każdy nowy dzień...
by słowa te puste zapełnić.

"Pociąg w odskoczni moment"

2011-01-06T20:00:00.000+01:00

"Pociąg w odskoczni moment"

Więc ruszam, w drogę,
bilet kupuję, w odskoczni moment.

Siadam w przedziale.
Dokąd? Donikąd-zapominam o tamtym rozdziale...

Więc ruszam w to nic..poza rozkładem,
Spóźnionym jak zwykle staroświeckim składem.

Więc ruszam, czując powietrze czyste,

Słysząc turkoty rytmiczne.

Znów z ludźmi w przedziale...
Czując się jak na oddziale.
Krzyki mi umysł łamią,
płaczę, gdy słyszę jak Oni w oczy sobie kłamią.

Lecz do celu dojadę,
gdy tylko z mojego świata wyjadę.
Wśród dymu i nieżyczliwych,
nie zaznam spokoju, nie odnajdę tych troskliwych.

Więc wyjadę. .

Do lasów.. do szumów...do ciszy..odjadę

Do słońca, by czas wolności wciągać pełną piersią.
Wyjadę... Czas mój zapełnie treścią.

Moi drodzy...

2011-01-06T19:41:00.000+01:00

Wybaczcie najmocniej za przestój i za nie dotrzymanie obietnicy, jaką było wstawienie Tomika przez przerwę świąteczną... Niestety moje życie nabrało teraz ogromnego tempa... zmieniło barwy jeszcze bardziej i spadam po równi pochyłej w dół i dół... musze to zmienić póki jeszcze mam na to czas, bo jeżeli się on skończy i nic się nie zmieni to może zdarzyć się tragedia.
...
Pracuje nad wierszami zapewniam Was. W planach na najbliższy "wolny czas" są 3.. Kiedy je zobaczycie? Wierzę że niedługo, ale naprawdę nie mogę nic obiecać, niestety.

Muszę z entropi mego życia... odnowić moc... i naprawić szkody jakie wyrządzam sobie i marzeniom...
Staram się jak mogę, a i tak siła wyższa mnie powstrzymuje.. musze to zmienić.

...
Musze.

Życzenia

2010-12-24T12:58:00.000+01:00

Święta już naprawdę za pasem więc życzę wszystkim, którzy jakoś mnie wspierają tu zaglądają i Waszym rodzinom zdrowych wesołych świąt Bożego Narodzenia. Dużo sił na nowy rok 2011.
I oczywiście wielu prezentów...

A sobie? Zdania matury i... checi oraz weny na kolejne wersy.

Tym samym gratuluję sobie...na tę stronę zajrzało już ponad 400osób a w rankingu TopPoezja cał czas wspinamy się i jesteśmy już na 55miejscu. Jeżeli chcecie pomóc tej stronie. Zachęcam do klikania... na TopPoezja po prawej stronie.

Jeszcze raz Wszystkiego Najlepszego

Roxter.

"By zrozumieć sens"

2010-12-21T20:57:00.002+01:00

„By zrozumieć sens”

Starając się wyjaśnić zjawiska,
siedzę przy kominku z gorącym mlekiem.
Wokół ciemność i głucha noc.
Wokół mróz i wigilijny czas.
Zapach świerku dotyka umysłu…
jemioła wisi wysoko nad głową…

Siedzisz blisko mnie,
Nikt nie przeszkadza nam w tej naszej ciszy rodzinnej.
Drzwi zasypane powyżej klamki.
Siedzimy tak chwilę,
by nasycić zmysły wigilią.
By usłyszeć uderzenia serc,
i wiatr za oknami.
Siedzimy tak chwilę,

by zrozumieć co to święta.
By odnaleźć ich prawdziwy,
zagubiony w prezentach, zakupach
i dzisiejszym świecie…
sens.

Wiersze świąteczne cdn oraz info

2010-12-13T23:22:00.000+01:00

Wiersze się pojawiły jak zauważyliście... także zapraszam do czytania...
Być może przed świętami pojawi się więcej... ;>
....

Garstka informacji.
Zapraszam was do komentowania wierszy słownie, lub jeżeli nie macie czasu ochoty po prostu klikajcie na nową opcję "Reakcje" Niech ten blog ożyje. Jako skromny poeta chciałbym wiedzieć czy macie ochotę w ogóle tu zaglądać, czytać te wiersze. Dlatego staram się otwierać w każdy możliwy sposób Wam, czytelnikom bramy do komentowania, opisywania, reagowania i ingerowania w świat Wersów jaki wam przedstawiam...
....
Przócz tego. Serdecznie polecam Link w dziale "godne polecenia" Jest to twórczość Mojej koleżanki która naprawdę pieknie maluję -Ines92. Serdecznie zapraszam do zaglądania.

"Opowieść o Gwiazdorze"

2010-12-13T23:15:00.001+01:00

"Opowieść o Gwiazdorze"

Skrzypienie śniegu zmrożonego,
Ktoś idzie w ciemności dnia Bożego.
Dzieci krzyczą, śmieją się -
To Gwiazdor przyszedł w taki dzień.

Już puka do drzwi -
Dzieci otwórzcie mi.
Dzieci skaczą, hałasują.
I jak to zrobić już tu knują.

Lecz Mikołaj jest sprytniejszy,
a od sprytu znacznie większy.
Więc gdy przez komin chciał wcisnąć się,
zabrakło mu miejsca w szerokim pasie.

Gdy to dzieci usłyszały,
szybko na dach powybiegały.
Za rękę Mikołaja biednego chwyciły,
i go z komina szybko wyciągnęły.

Gwiazdor jakoś dzieciom odwdzięczyć się musiał,
mnóstwo podarunków każdemu z osobna rozdał.
Prócz tego na przejażdżkę saniami swoimi pojechali,
i Gwiazdorowi przy prezentach pomagali.

"Wigilia"

2010-12-13T23:13:00.001+01:00

"Wigilia"

Mróz okala mnie,
W tę ciepłą noc.
Śnieg obsypał cały mój dom,
Lecz ten czas rozpala mrok.

Czekam na prezenty,
Czekamy na kolędy.
Barszcz i Karp jak zawsze.
Tradycja jak co roku.

Zapachy z kuchni od rana,
dzieci zaglądające pod choinkę.
Wigilijna wieczerza,

pasterka...

Łamiemy się opłatkiem,
Wspominamy, życzymy, wzruszamy.
Ten czas... magiczny czas.
Rozwiewa zmartwienia.

Tak co roku...
Tradycyjnie

Wiersze świąteczne

2010-12-09T23:42:00.001+01:00

Praktycznie gotowe, ale stwierdziłem że jeszcze na nie za wczesnie ;p Być może jeszcze jakieś stworze do tego czasu także uzbrojcie się w cierpliwość...
Tomik o kótrym juz wielokrotnie wspominałem prawdopodobnie pojawi sie w przerwie miedzy świąteczniej...

Pozdrawiam..

"Nie zawsze Tam"

2010-12-05T12:20:00.001+01:00

"Nie zawsze Tam"

Tak przepiękny,
Tak cudowny,
Tak wspaniały,
Tak głośny i cichy.

Mój świat tak mały i wielki.
Tak rozległy w swojej małości.
A ja w nim.
Chowam się i buduje.

Tak różny,
Tak nie próżny,
Tak, z marzeniami,
Tak, z planami,

Uciekam gdy buduję przyszłość.
Gdy upadam w walce o rzeczywistość.

Lecz nie zawsze tam.
Nie zawsze, mówię wam.

Rzeczywistości moja,
Zmierzam się z duszą Twoją.
W każdy dzień,
Gdy nadejdą światła i pojawi się cień.

Rzeczywistości przed Tobą nie ucieknę.
Pokonuję przeszkody co dzień, krótkie i przewlekłe.

Lecz nie poddam się.
Spełnie marzenia, upiekszę Cię.

"Trzynasty miesiąc"

2010-12-05T11:59:00.002+01:00

"Trzynasty miesiąc"

Czasem pełen światła,
Czasem pełen kształtów.
Wielobarwnych lub ciemnych,
jak tylko zapragnę.

Dom moich marzeń, dom moich pragnień.
Tu wszystko może się zdarzyć.
Tu wszystko jest proste.
Jak tylko zapragnę.

Czasem sto minut, godzin wieczność trwa,
a czasem chwilę jedną.

Czasem zapominam, że tu jestem, a czasem świadomie

Bo wszystko jak zapragnę.

Wszystko, od tego słowa, po tą literę,
od tego wschodu po ten kształt.
Wszystko promienieje w bezmiarze piękna mojej pieśni.

Wszystko, bo jestem tu panem.

Buduję i niszczę.

Jak tylko chcę.

Daję i odbieram.

Komukolwiek,
Kiedykolwiek.

Lecz czasem gdy budzę się ze snu.

Z Cudownego uczucia ładu i kolorów opalizujązych.

Płaczę, gdy widzę szarość między każdą sekundą.

Nic się nie stanie... nic wielkiego, nic mojego.

Zegar tu tyka nieustannie...

Powiało ciszą...

2010-11-27T20:57:00.000+01:00

Bardzo przepraszam wszystkich... siebie i Was za to że tu teraz tak cicho... Musicie wykorzystać ten czas na poznawanie mojej starszej poezji. Nauka, szkoła i obowiązki, które niestety teraz do kiwetnia wiszą nad moją głową przygniotły mnie do podłogi na tyle mocno, że nie mam czasu.. by żyć. Więc nie mam wolnych i jasnych myśli by móc spokojnie budować dla siebie i dla tych którzy tu jednak zaglądają wersów.
Obiecuję, że postaram się do końca tego roku kalendarzowego wrzucić Tomik "Kilka słów o miłości" oraz może jakiś dot świąt... Mam też oczywiście kilka nowych pomysłów.. zapisanych na papierze... ale narazie leżą i czekają na czas...
Tym samym przy okazji pragnę sobie i temu miejscu pogratulować. Nieminęło wiele czasu od kąd Wersowanie ruszyło a już mamy ponad 200 "zajrzeń" Jednak ktoś się interesuję... ;> Cieszy mnie to ;]

Czekajcie... Czuwajcie... Bądźcie... ;]

"Mam marzenie"

2010-11-20T22:11:00.000+01:00

"Mam marzenie"

Bracie, siostro o czym marzę?
Jaki pomysł wielkimi nadziejami darzę?
Otóż myśl o wolności czasem dotyka mnie.
Że w końcu dobrze stanie się.

Że każdy z nas, tu młodych,
stanie równo w szeregu ludzi uznanych za mądrych.

Którzy ukończyli etap pewien swego życia,
i są chętni do kolenych kroków bycia.

Lecz te, będą... póki co spontaniczne
nie cykliczne,
Już nie na paraboli.. zdarzeń
Już nie... raz na wozie raz pod wozem i bez marzeń

Będziesz życie wdychał,
a problemy z płuc swych wydychał.
Wolność przyjdzie piękna
Toż to radość jest największa.

Przyjdzie taki czas, by takśpiewać i słów nie ważyć.

Kochani moi teraz możemy tylko marzyć...
Lecz on przyjdzie...zjawi się ten czas,
o kórym teraz już piszę dla was.

"Nasycone Brzmienie"

2010-11-11T10:44:00.000+01:00

"Nasycone Brzmienie"

Muzyka i ciężka praca,
Komponuje się razem i światy przekracza.
Gdy słyszę brzmienie...
wiem jak ma wyglądać kolejne uderzenie

Wytaczam chaos piękny,
lub symfonię cichą i każdy dźwięk jest wielki.

Uczę się i nie poddaje,
To moja pasją się staje.

Nasycam się brzmieniem,
łaczę to z pragnieniem...
większej fal i rytmów ilości,

by przeszywały moją i wasze duszę i kości.

Analizuje dźwięki każde,

ostre i głębokie, poważne i nieważne.

Umieram gdy nie gram.
Posiadam mały dar, lecz kiedyś koncert wam dam?

"Trzy Prawdy"

2010-11-11T10:33:00.000+01:00

"Trzy Prawdy"

Gdy dojrzewasz i nie znasz swej drogi,
jesteś jeszcze niepewny swoich następnych dni,
płaczeszw kącie swojego umysłu,
lub wstajesz do walki o światełko prawdy.

Gdy jesteś silny i zaczynasz szukać,
Znajdujesz blask i lśnienie.
W tunelach na rozstajach parszywych dróg i wyborów.

Ta wiedza prowadzi cię za rękę.

Gdy obudziłem się z mojego mroku niewiedzy,
odnalazłem trzy prady o życiu.
One pozwalają mi przeżyć,
każdy dzień, miesiąc jesień czy zimę.

Nadzieja to blask,

w ciemnym pomieszczeniu.

Pomaga w chwilach,
cięzkich i beznadziejnych.

Nie znajdziesz jej na chodniku.
Musisz ją poczuć...
poczuć jej blask i wiarę.

.
Druga prawda,
to najpiekniejsze uczucie,
jakie może dotknąć człowieka.
To wiatr w duszne popołudnie.

To miłość wskazuje nam drogę, radzi.
Pozwala dojrzeć,
Dokonać wyborów,
Miłość to życie.

Miłość to uśmiech,
To poczucie bezpieczeństwa,
możliwość zaufania

to rozmowa.

Zostaje z nami do końca swiata.
Pozwala przeżyć chwilę

radosne i smutne.

Pozwala połączyć się w jedność.

Szukanie tej jedynej trwa miesiące lub lata.
Lecz pamiętajcie, że miłośc się opłaca.
Warto dzielić z kimś swoje życie.
Każdą chwilę i moment.

Ostatnia to siła, jakich mało we wszechświecie.
Gdy opuści cię nadzieja,przyjaciele

Wiara w zwycięstwo, zawsze pomoże stanąć na nogi.

Pozwala wzić nowy oddech.

Wiara w Boga jest fundamentem,
Gdy rzeczy i ludzie na ziemi odejdą lub
zgubią się wśród spraw.
Bóg zawsze będzie przy tobie.

Lęk niebycia,

nie ogarnie cię.

Twoje siły pomnożą się,

Płomień życia roznieci chęci....

Bóg Nigdy nie zostawi,
zawsze pamięta,
Możesz na nim polegać

jak na Słońcu które co dzień wstaje

Pamiętaj bracie..
Znajdź swoje prawdy,
które powiodą cię

właściwą ścieżką

Które umożliwią ci
Poczucie szcześcia w każdej chwili.

I każdego powiewu wiatru,
I każdego wschodzącego Słońca.

W oczekiwaniu

2010-11-09T17:04:00.000+01:00

By przerwać to milczenie i oczekiwanie na Tomik "Kilka słów o miłości" postanowiłem wstawić kolejne wiersze. "Trzy prawdy" oraz "Nasycone Brzmienie"
Ten pierwszy jest już przed smakiem Tomiku o którym tu wspomniałem wcześniej... a drugi.. zobaczycie sami ;>

Prace nad kolejnym wierszem koncepcyjnym są już praktycznie skończone, choć nie wstawiam go bo czekam na jeszcze jedno natchnienie. Bo czuję że czegoś brakuje. Tak też leży sobie i czeka aż, może w to wolne, usiąde i dopisze ostatnie linijeczki.
Pragnę podkreślić że ten Tomik nie jest aż tak bardzo koncepcyjny jak ostatni "Wschody i Zachody życia" w którym każdy kolejny wiersz wynikał z następnego tworząc opowieść. Tu jest po prostu motyw przewodni... Ale można z czystym sumieniem nazwać Tomikiem koncepcyjnym.

Pozdrawiam Roxter.

„Miliony wielobarwnych świateł”

2010-10-31T08:06:00.000+01:00

„Miliony wielobarwnych świateł”

Chwila Zadumy
Moment wspomnień,
Wśród jesiennych liści i mrozu
nad betonowymi płytami

Chwila modlitwy,
Moment ważny.
Pośród milionów wielobarwnych światełek i płomieni
Rozświetlających serca utęsknionych ludzi.

Ludzi,

którzy stracili za szybko

niesprawiedliwie..

lub na starość… a może przed narodzinami

Pamięć o nich przekazywana przez pokolenia,

Modlitwa i dobre słowo…
Tak co roku,

Mając nadzieję że i żyjący nie zostaną zapomnieni.

----
Na tę chwilę ciszy 01.11

Garstka Informacji cd

2010-10-27T22:08:00.000+02:00

A więc, wiersz "Schizofrenia" wstawiony. Zabawne jest w nim to że Wy sami musicie rozpracować jak się go czyta... są różne możliwości i dają różne wyniki. Byc może duże litery powinny wam pomóc naprowadzić was na tę główną ścieżkę odczytywania ;>

Zatopiłem się teraz w tęczowych myslach pełnych barw pozytywnych. Pracuję nad kolejnym tomikiem... Jego tytuł roboczy to "Kilka słów o miłości". Jeszcze nie potrafię określić kiedy się ukaże, lecz pracę trwają ;]

Będę informował na bierząco
Pozdrawiam Roxter

"Schizofrenia"

2010-10-27T00:07:00.000+02:00

                                                 "Schizofrenia"

       Normalny?
       Nienormalny?                  K                      Jem, Patrzę,
                                              R                      ObSerwuję...
                                              Z                           C

                                              Y                           H
      wiem, że                           C                           I
      mnie nie                            Z                           Z
      Opuścisz...                       Ę                           O
      Aż do śmierci                                               Fiksuję?...
                                                                           R
                                                                           E
                                                                         N
                                                                            I
                                                                           Agonia...

                          Dotykam
                                      Stanów
                                      Z     NiedotyKalnyCh
                                      E                 R       I
                                      P                 Z       E
                                     T                 Y      R
                                     Y                 C      P
                                                         Z       I
                                                        Ą!      Ę

                Normalny               cZy             nie?
                                               G
                                          to  RUtyNa
                                               YM   I
                                               Z Y   C
                                                  S
                                                  Ł
                                                 U .                I
                                                                     W
              To Paranoja!                                     Shizofrenia!
                                                                       Z
                                                                       Y
                                                                       Schizofrenia!
                                                                       T
                                                                       K
                                                               w kołO .

                                                                   I wiem,
                                                                   że mnie
                                                                  nie opuścisz
                                                                 Aż do śmierci.

Garstka informacji...

2010-10-26T23:55:00.000+02:00

Witam na nowym portalu. Dlaczego zmiana? Ponieważ ten wydaje się być bardziej przejrzysty, i dojrzalszy ;p Mam nadzieję że się podoba. Pracę nad jego wyglądem jeszcze trawają. Wszystko było robione dziś w pośpiechu. Mam nadzieję, że zadnego wiersza nie pominąłem ;p
Wiersz Kubistyczny skończony i może na wielkie otwarcie dziś lub w łikend go wstawię.

Pozdrawiam Roxter

"Trans"

2010-10-26T23:52:00.002+02:00

"Trans"

Leże mokry od łez,
pewny, że to kres.
Leże i obserwuję,
nad niczym już nie panuje.

Odebrano mi mądrość mą,
siłę umysłu, siłę napędową.
Odebrano wiarę, pozostała noc.
Wyssano ze mnie całą moc.

W snach dotykałem gwiazd,
lecz tam teraz nie ma spokoju miast.
Serce kocha, serce nadal czuje,
lecz mój trans nademną panuje.

Ostrość złąmana,
wiara przegrana,
Siła rozerwana,
Nauka zyskana...

Honor sprzedany,
Nad ambicje wydany.
Wielką ofiarą dana na stos.
Czy zyskasz na tym coś?

Trans smutku panuje,
co z tego się wykluje?
Niezasłużona utrata,

kawałka umysłu i śmwiata...

Straciłeś przez to wszystko w tej chwili,
szansę na swój kąt obiecanej Ziemii...

"Upadli Królowie"

2010-10-26T23:52:00.000+02:00

"Upadli Królowie"

Był czas gdy królowie nasi,
Byli żądni zwycięstw, rozmów, szczęścia dyplomacji.
Lecz gdy jeden błąd zrobili,
pozostali ich duszę, chęci i dumę zabili.

Ich światłość przepadła,
Ich gwiazda zbladła,

władza upadła,
potęga z ręki wypadła.

Królowie umarli,
czasów naszych nie utrzymali...
W porządku, bez wojen, bez zgrzytów.
W ciszy, w pokoju, bez pocisków i skowytów.

Teraz spod desek, zeimi lub zza kieliszka zęby pokazują,
Namiętność do swojego następcy wykazują.
Oni mają teraz po porażce nowe zadanie,
Wezmą nowego króla na swoje głowne danie.

Będą go gryźli, by on także upadł.
By tak jak oni z gry wypadł.
By tak jak oni nie spełnił swojego zadania,
i stał się daniem godnym pożałowania.

"Kamień Milowy"

2010-10-26T23:51:00.003+02:00

"Kamień Milowy"

Mam 18lat i co z tego?
Minął ważny próg lecz nie odczułem niczego.
Mam praw, zasad i przywilejów więcej,
by na tej szarej ziemi żyło się piękniej.

Lecz obowiązki dorosłośći są też,
czy można je łamać czy to grzech?
Z minuty na minutę stałem się dojrzały,
nic się nie zmieniło, a jednak inaczej widzę świat cały.

Kamień mój Milowy na ziemi pierwszy,
Każdy następny będzie większy.
Każdy następny będzie poważniejszy.
Coraz starszy a poziom chorób będzie większy.

Lecz dziś dotykam stopami podłogi,
rzadko czuję drobne trwogi.
Oddycham, czuję każdą chwilę życia.
Cieszę się z najmniejszego odkrycia.

W rozkwicie jest miłość i bycie,
dużo obaw, dużo stresów... coż takie życie.
Lecz śmierć dotyczy mnie,
dziś... jutro, zawsze może spotkać ciebie.

----
Wiersz napisany rankiem po moich urodzinach,

W lipcu. Jednak dopiero teraz do niego wróciłem i dopracowałem.

"Zaczęło się"

2010-10-26T23:51:00.001+02:00

"Zaczęło się"

Zaczęło się, lecz nie poddam się,
Wiara i wschody słońca będą budzić mnie,
Bo mam siłe hart.
Dlatego tyle jestem teraz tyle wart.

I mam motywację,
zanim odejdzie, będę zdobywał kolejne kondygnacje.

Będę burzył mury i się nie poddawał,
Również słowa modlitw będe odmawiał.

Lecz czas psychicznego nastawienia odejdzie.
Smutek, łzy i krzyk przybędzie.
Aż do rozkwitu drzew i kwiatów,
gdy być może nadzejdzie czas moich wywiatów.

Lecz teraz wkraczam w mrok,
z każdym dniem mimo motywacji otacza mnie szok.
Lecz dojdę do ostatniego piętra mojej wieży
Lecz być może teraz mi nikt w to nie uwierzy.

Dojdę do ostatniego zdania,
która tylko otwiera drogę do spełniania...
Marzeń i dróg wszelkich,
zamiarów oraz planów wielkich.

"Pisane nocą"

2010-10-26T23:50:00.001+02:00

"Pisane nocą"

W cichą noc granatowoniebieską,
wdychając jej moc niewietrzną,

na trawie siedziałem wilgotnej
Miałem policzki od rosy i smutku mokre.

Sto tysięcy gwiazd patrzyło na mnie z góry,
nie było żadnej chmury.

Oddech mój każdy słyszałem,
i uderzenie tętnic, które wydawałem.

Za mną w ciemności, jękach i wyciu,
stał mój dom w ukryciu.
Cały zapachem przesiąkł tego błędu,
który popełniłem już, doprowadzając się do obłędu.

Ułożyłem plan,
Teraz tylko na okazję czekam.
Obłęd był pierwszym do grzechu krokiem,
ostatni będzię moim śmiertelnym wyrokiem.

Zapłakany w ciemnościach siedzę,
próbując posiąść wiedzę.

Gdy rodzi się dzień,
walczę z myślą by nie zabić jej.

By nie zabić nas,
By przywrócić ten czas,
By w gwiazdach się obudzić,
Bez krzyża życia się odrodzić.

By złapać życia oddech kolejny,
móc powiedzieć "na zawsze będziemy wierni"
"Już na zawsze kochać się bedziemy"
Tego właśnie chcemy...

"Druga szansa"

2010-10-26T23:49:00.003+02:00

"Druga szansa"

Czasem życie jest rutyną.
Każdy z nas jedną szansę otrzymał.
Czasem przyspiesza nagle, serce uderza rytmicznie.
Twoje życie stacza się dynamicznie.

Czasem zostajesz za życia skreślony.
Przez bliskich, przez dalekich uśmiercony.
A czasem nawet gdy bramy piekielne dotykasz,

życia swego nie chcesz za nic oddać.

Bijesz się o nie do tchu utraty,
jesteś zawzięty i uparty.
Do tego łaska nie opuszcza cię,
modlisz się do Boga, który jest w niebie.

Otrzymujesz drugie życie,
drugą szansę na bycie.
Nie zmarnuj takiej łaski,
Bóg wie kiedy czas na Jego drzwi i blaski.

Wiara i przyjaciele,
Z nimi przez życie podążaj śmielej.

----

Wiersz napisany po operacji "Nadzieja" w Chile.

"Widziałem Kobietę"

2010-10-26T23:49:00.001+02:00

"Widziałem Kobietę"

Widziałem Kobietę…
Pomiędzy Zachodem a Wschodem słońca,
Pomiędzy ciemnością przestrzeni
a światłem z kominka.

Widziałem kobietę…
leżała na łożu, w mojej Duszy.
Czekała na mnie? Była tu od zawsze?
Znikała to pojawiała się co chwila.

Widziałem Kobietę…
Czułem jej ciepło i zapach,
Wtargnęła do moich myśli,
by kusić, by szeptać,
by rozszarpać jak zdobycz a potem…
wypluć…

Widziałem Kobietę…
lecz siedziałem spokojnie,
obserwowałem i walczyłem z pokusą.
Pot spływał mi po ciele a czas się wydłużał.

Widziałem Kobietę…
wytrwale kusiła i szukała klucza,
a ja obrony by tylko zeszła mi z oczu.
Trójco, Święci… dopomóżcie

Spuściłem wzrok….
straciłem czujność…
Poczułem…
Miłość

"Trzydziestu Trzech"

2010-10-26T23:48:00.001+02:00

"Trzydziestu trzech"

W trzydziestu trzech...
Pojechaliście jak co dzień,
po pieniądze na chleb,
zjechaliście do piekła.

I tak jak co dzień pracowaliście
w trudzie i w mękach,
fizycznie, mechanicznie,
jak co dzień rutynowo…

Lecz nagle dachy waszego grobowca,
posypały wam się na głowy.
Łaska z nieba uratowała was,
przed najgorszym. Przed śmiercią bez ciał.

Siedemnaście dni byliście,
martwi dla społeczeństwa i
dla siebie samych.
Nikt nie wiedział co się stanie dalej.

Wasza wola ducha, „chilijska” moc,
uratowała was przed utratą zmysłów.
Walczyliście z diabłem i Bogiem o swoje dusze.
Udało wam się wygrać drugą szanse…

Z podziemnego grobowca,
powstaliście z martwych
by znów cieszyć się życiem
by znów wygrywać każdy dzień.

By krzyczeć z radości,
śmiać się, radować, oddychać,
czuć deszcz wiatr słońce i piach.
By poczuć miłość wam daną lub ją odnaleźć.

Chwała Wam za determinacje.
Chwała Wam za siły
Przez 70dni czuliście piekielny gorąco,
i zapach siarki… lecz ta droga jeszcze nie dla was...
... I oby nigdy nie była.

Nie zmarnujcie szansy,
Pokazujcie dalej idąc przez życie,
innym jak być, jak walczyć
jak nie zmarnować okazji.
---

Wiersz na cześć górników z Chile

"Wschody i Zachody Życia"

2010-10-26T23:47:00.000+02:00

Przedstawiam wszystkim czytelnikom nowy post o tytule "Wschody i Zachody Życia"
Jest to mój pierwszy i na pewno nie ostatni "Tomik" koncepcyjny.

Składa się z 9 wierszy i opowiada historię od początku do końca...
Dlatego polecam czytać od pierwszej linijki "Narodzin" do ostatniej "Woli Istnienia"
Każdy z nich też jest osobną całością lecz jako calość prezentują jedną treść.

Przyznam się szczerze że było to dla mnie sporym wyzwaniem ale jestem dumny z tego co stworzyłem. Poszedłem krok dalej. ^^

Zapraszam do Czytania ;]

"Narodziny"

Początek życia,
jest pełen woli bycia.
Pełen nadziei i wiary,
Wszystko to odrzuca zmartwień bezmiary.

Ten czas wpuszcza nas w koło zamknięte pełne bram,
z którego nikt nie wyjdzie taki sam.
Wszyscy tu o siebie walczymy.
Wszyscy na Ziemi w Boga się bawimy.

Lecz pamiętaj człowieku świeży,
wszystko tu od siły woli zależy.
Nic nie jest przesądzone, żadne kroki.
Nawet te najgorsze, najsmutniejsze i ostatnie wyroki.

Oddychaj, oddychaj,
swoim sercem rytmy wybijaj...
Zacznij. Z płaczem...
Stań się kolejnym o życie graczem.

...

"Przez życie"

Autostrada mocy się pojawia,
gdy jedno życie w połowie a drugie się zjawia.
Gdy człowiek się rodzi,
utrata nadziei wam nie grozi.

Gdy twoje dni zaczynają się na świecie tym,
czujes się jak Bóg na świecie złym.
Troski nie dotyczą cię,
dorastasz by kimś stać się.

Stajesz się doskonalszy z dniem każdym,
stajesz się dla bliskich kimś ważnym.
Wola w tobie wielka.
Siła w tobie piękna.

Każdy dzień życia pochłaniasz.
Niczego nie odkładasz.
czasem nie doceniasz,
Czasem się nie zmieniasz.

Gdy wady się pojawiają,
ludzie kochać przestają.
Zostają tylko wierni,
starają się zmienić, lecz są bierni.

Życie się zaczyna zmieniać i dojrzewać wreszcie,
gdy do tego ducha i wolę zła treść dusi jeszcze,
załamuję się Wola istnienia.
Wszystko traci sens stworzenia.

Nie wiesz co począć.
Nie masz jak wypocząć.
Nie śpisz, martwisz się.
Dlaczego Bóg w tym rozdaniu ominął cię?

...

"Zachód Słońca"

Mrok przejmuje kontrolę nad dniem.
Wszystko spowija cień.
Zaczynasz się zataczać,
zaczynasz rozpaczać.

Czy to do końca zostanie już tak?
CZy coś sie zmieni? Czy coś pójdzie w spak?
Czy mam się poddać czy może nie?
Słońce zachodzi, rodzi się cień...

....

"Zachowaj nas Panie"

Czasem słysząc wyroki złe,
tracimy siły, burzymy się.
Kręcąc się w kółko, próbując przepędzić cień,
staramy się odnaleźć kolejny dzień.

Lecz czasem szala jest niesprawiedliwa dla nas, stara się nam odebrać czas.
Stara się odebrać nam cele, złamać nas.
Czasem mimo starań wszystkich wokół,
człowiek musi opóścić ziemie, odnaleźć długi spokój.

Wiara opuszcza bliskich.
Odchodzisz...
Niesprawiedliwie, za szybko,
w połowie dystansu, wszystkim jest przykro.

W takiej chwili czasu trzeba,
by pogodzić się, by uwierzyć, że idziesz do nieba.
Teraz pozostaje modlitwa. Czy coś się stanie?
Od nagłej i niespodziewanej śmieci zachowaj nas panie.

...

"Jezu ufam Tobie"

Kolanami dotykasz już ziemi,
wiesz że nie ominie cię kraina cieni.
Płaczesz w mroku zachodzącego Słońca twojego życia,
CZy może stać się coś co odmieni los mojego bycia?

Spoglądając na granatowe niebo spowite ciemnością,
Zaczynasz się zastanawiać nad swoją wartością.
Nagle, wśród gwiazd i mroków rozpętanych,
udaje ci się usłyszeć przekaz wyszeptany.

Nie! Krzyczy twoje ciało...Nie!
Umysł przyłącza do niego się.
Wiarę w Istnienie na wyżyny wynosi,
aż upadłego z popiołów wynosi.

Odzyskuje Wolę i siły mnogie,
teraz już zawsze...Jezu ufam Tobie.

...

"Sen"

Wyśniłem sen,
marzeniami pokryłem dnia cień.
Sen o Mocy, która się rodzi,
gdzy człowiek w smutku po szyję już brodzi.

Sen o nocy wiecznej odejściu,
i na błogi stan przejści.
Oto piękna się rodzi Moc,
dotyka wszystkie członki, już na zawsze zniknie noc.

...

"Wschód Słońca"

Autostrada Mocy,
dobiega do nas w nocy.
By w żyłach w płucach płynąć,
i nad ranem skrzydła Woli nam rozwinąć.

Dobiega, gdy nadziei nie ma już,
gdy wszystkie usmiechy obsypał kurz.
Gdy wyrok zapadł i opuścił cię już dawno twoj stróż,
a wszystko smutkiem zasiane, no cóż.

Otarcie się o śmierć, motywuje nas,
by walczyć. By wygrać czas.
Odradzamy się z popiołów, z krzykiem,
który jest nowych sił i chęci wynikiem.

Odzyskujemy coś straconego.
Jest to nowy początek wszystkiego.
Zmieniamy życie,
doceniamy każdą chwilę i bycie.

...

"Odrodzenie"

Coś umiera coś odchodzi,
w innym świecie coś się rodzi.
Tak to się dzieje,
nikt się nie śmieje.

Krąg życia zachowany,
Potok życzeń unormowany.

Ale czasem Wola jest silniejsza,
Wola życia, Wola Istnienia jest piekniejsza.
To uczucie przykrywa wszystkie pragnienia.
Czasem szala się przechyla, i życie nad śmiercią wygrywa.

...

"Wola Istnienia"

Kończy się noc życia,
Zaczyna się słoneczna Autostrada bycia.
Zaczyna się szczęście, oddychaj
i sercem swym rytmy wybijaj.

Krąg życia zachowany musi być.
Ktoś umrzeć musi by inny mógł żyć.
Lecz czasem Wola Istnienia,
przebija wszystkie pragnienia.

Wiara w siłe swoją,
jest jedyną armią twoją.
Gdy wszyscy opuszczą cię,
z Wolą wkroczysz w nowy dzień.

Od wschodu do zachodu życia i dnia ją posiadaj,
i na każde wyzwanie z uśmiechem odpowiadaj.

Proces twórczy rozpoczęty

2010-10-26T23:45:00.001+02:00

Powoli dobiega końca przepisywanie wiersza z "wielkiej weny letniej i wiosennej" Jest wiele wierszy napisanych.. lecz czegoś im jeszcze brakuje ;p inne z kolei to tylko zarys pomysłu. Także z czasem pojawią się nowe. Kiedy to nastąpi? Zaglądajcie ;] Sam nie wiem.
Za jakiś czas odezwę się z nowu ;]

"Pozytywne lato"

2010-10-26T23:37:00.001+02:00

"Pozytywne lato"

Słońce i jego wschody,
Latem powodują że czuję życia przygody.
Uśmiech wraca na mą twarz i czuję,
Do smutków nie wracam, nic nie opłakuję.

Biegam, odpoczywam, błogo czuję się,
a moje uśmiechy na świecie mnożą się.
Obserwuję świat wraca wiara i spokój jest,
jest cudownie oby trwało wiecznie, lecz czy to test?

Chmury w letnich wzorach witają mnie,
Często nawet przypominają mi kształty mego anioła się.
Nocne światła na niebie,
Jak wzory i świetliki wołają i grają do Ciebie.

Szanse są.
Na miłość na zdrowie na czas spędzony z Nią.
Odegramy się za ten czas utracony,
Niech chaos i trans,
będzie już skończony.

Wiem, że nic co piękne wiecznie nie trwa,
lecz może tym razem bardziej docenie co Bóg mi da?
Słońce i jego zachody,
powietrze,trasy i nieplanowane przygody...

"Chmura"

2010-10-26T23:35:00.003+02:00

"Chmura"

Wisi nad miastem chmura...
Nie przegoni jej żadna wichura.
Chura granatowa, chmura ciężka,
z każdym dniem staje się większa.

Dotyka budynków, przesiąka ludzi,
wszystko to agonię budzi.
Zmartwień i smutków opary...
Stają się większe kataklizmu rozmiary...

Kataklizmu ludzkości,
który zrujnuuję życie w całej marnej okazałości.
Chmura obojętności...
Tworzona przez każdego członka luydzkości.

Chmura priorytety przysłoniła,
ludzie zapętleni w dniach, nie wiedzą co to wiara i siła.
Koniec staje się bliski.
Bezkres ogarnie tych wszystkich.....

"Zastanów się"

2010-10-26T23:35:00.001+02:00

"Zastanów się"

Zastanów sie czasem nad swoim życiem...
Nad stresem, nad dniem, sekundą i byciem.
Czy dobrze zrobiłeś krok każdy...
Nawet ten naprawdę mało ważny.

Zastanów się...Nad swoja osobowością.
Nad miłością, przyszłością i rzeczywistością.
Nad śmiercią, nad kartką i nad piórem...
czy dobrze z niej korzystasz, czy zostaniesz tylko wiórem.

Pomyśl o myslach, o uczynkach zlych...
Również o chwilach dobrych.
Pomyśl czy dobrze się dzieje.
Czy i ty, a może cały swiat bez ciebie się śmieje.

Zastanów się nad każdym kilometrem przebytym,
Nad dniem Hańbą lub szcześciem okrytym.
Nad pieniądzem wydanym i rozdanym.
Czy można cię nazwać "Sprzedanym"

Zastanów się nad egoizmem, bratem i siostrą twą.
Czy możesz nazywać każdego z nich przyjacielem i przyyjaciółką swą?
Więc bracie...Zastanów się nad sobą tak jak i ja myśle co dzień,
By to co ważne nie odpłynęło w mrok i cień

"Odlatują Ptaki"

2010-10-26T23:34:00.001+02:00

"Odlatują Ptaki"

Odlatują Ptaki...
Ludzie znów czują się jak wraki.
Deszcze i zimno otacza mnie w ten czas,
Uczucie migreny uderza szybko i mocno jak głaz.

Każdy dzień krótszy się staje,
Odchodzi lato-modlitwa nic nie daje.
Znów szukanie szczęśliwego dnia i liczby swej,
by później dopadł cie pech w źle wykonanej pracy lub nauce Twej.

Oraganizm odmawia posłuczeństwa Tobie,
Wpadasz w pęd-wir o bogowie!
Nie widzisz chwil szczęśliwych, umykają Ci dni,
brak postoju, brak czasu by zamknać powieki.

Nagle, przystanek widzisz,
wcale się nie krzywisz.
Nadzieja się pojawia na koniec, właśnie taki...
A wtedy... Przlatują ptaki.

"Świadek Upadku"

2010-10-26T23:33:00.003+02:00

"Świadek Upadku"

Brak poczucia winy się kłania,
Ten problem do myslenia mnie skłania.
Jestem świadkiem upadku czasów naszych,
A powodem jest głupota umysłów waszych.

Problemem Ignorancja,
Często zbyt duża tolerancja.
Umieramy,
Razem do końca się schylamy.

Słońce, powietrze czyste na Ziemi,
skończą się by zamienić ją w świat cieni.
Wszyscy w letargu śpicie,
problemów ważnych nie widzicie.

Zakręcaj wodę, wyłączaj światło,
by na tym świecie nasze życie nigdy nie zgasło.
Wykonuj i słuchaj poleceń...
Niech bedzie nas więcej i Więcej!!

Lecz człowieku, po zmroku gdy przyjdą kataklizmy,
Na sercu zostaną łzy i blizny.
Błagaj o szybka śmierć, nie przebaczenie.
Nie pomoże ci już wtedy żadne wybawienie...

"Promień Słońca"

2010-10-26T23:33:00.001+02:00

"Promień Słońca"

Umarłem...
Swoje dni, marzenia i teraźniejszość podarłem.
Znów leże i wraz z zachodem opadam,
A moje obietnice i plany odchodzą w siną dal.

Odpłynęły tak daleko, że już ich nie odbuduje,
Więc mój umysł zdemotywowany stratę opłakuje.
Czy ta walka bedzie trwała jeszcze dwa lata czy rok cały?
Nie wiem, lecz widzę, że wiara i siła niewiele mi dały.

Śmierć kliniczną ogarnia mój byt i wolę całą
Czy ujrzę promień co wschód słońca dało?
Czy ujrzę nadzieję na nowe dni?
Znajdę kogoś kto pomoże mi?
...

"Piekło za życia"

2010-10-26T23:32:00.002+02:00

"Piekło za życia"

A kiedy nadejdzie on,

gdy czuję już duszność jego woń.

Gdy pojawia się płomień,

tylko czuję jak przeszywa mnie jego promień.

Żar z nieba duszę mą wyrwał,

Demon do ponownego życia powstał.

Tańczy z duchami opętanych,

Krzyk i lament ścieka z ich ciał związanych.

Nie ma dokąd uciec,

nie ma gdzie się kryć.

Zniecierpliwieni będą o spokój się bić,

Cierpiący boleści zaczną wyć.

Jeżeli my do piekła nie zechcieliśmy dobrowolnie zejść,

to diabeł za przewinienia nasze musiał sam tu wejść.

By ściągnąć tych, którym się to należy,

żar trwa tak długo... czy Bogu na nich aż tak zależy?

Siła woli? Modlitwy? Czy pakty? Bóg? Poprawa życia?

Spowodują, że umarli duszą przywrócą nam umiar ciepła, lęku i wycia.

"Krajowy Brud"

2010-10-26T23:32:00.000+02:00

"Krajowy Brud"
Wśród ludzi w kolejce stoję,
otacza nas wstręt i zamęt -bardzo się boję.
Czekam na peronie numer 5 na odjazd mój,
Lecz czuję tylko zapach Twój.

Wy, nieszczęśnicy.
Wy, bezwstydni rozpustnicy.
Swej drogi nie odnaleźliście...
A czasem nawet jej nie szukaliście...

Czerwień i smród goryczy was opisuje,
a wasz mózg sposobności do napicia się nowej wyszukuje.
Tłoczcie się na ziemi z nami,
a zmienić się często chcecie samymi błaganiami...

...o pieniądze by wydać na procenty mimo słoty...
Dalej ludzie, do roboty!!
Ziemia dla leniwych nie jest dobra,
Lecz w końcu zapłata przyjdzie godna...

"Życiowy Krąg"

2010-10-26T23:30:00.002+02:00

"Życiowy Krąg"

Nadjechał smutnym torem pociąg,

odjechał wesołym, zatoczył krąg.

Inny to o wschodzie radość w sercu miał,

o zachodzie mur mu ją odebrał.

Mur spraw, mur ludzi,

zachód dla niego smutny, mimo że się trudzi.

Jakie te koła życia różne bywają,

czasy trudne lub łatwe się stają.

Sam krążę, szukam drogi,

raz ma przyszłość jest wesołą a raz trudniejsze są wymogi.

Lecz dalej w to wchodzę,

bo wiem, że Ona mi pomoże.

Lecz czy każdy pociąg ma swój przystanek końcowy?

Taki dzięki któremu nie będzie stracony?

Że uda mu się wyzwolić ze strachu rąk.

By szczęśliwy zatoczyć życiowy krąg?

"Nadzieja na Lato"

2010-10-26T23:30:00.000+02:00

"Nadzieja na lato"

Deszcze.. słota...
wszędzie woda, pełno błota.
Każdy płacze, coś mamrota,
"Zostaliśmy potraktowani jak hołota"

Co się stało?
Czy nam się to należało?
Dobytek stracony,
każdy uniesamodzielniony...

Co dalej będzie Tato?
Czy pojawi się to nasze Lato?
Które postawi nas na nogi?
Kto oddali nasze trwogi?

Co pozwoli wyciągnąć wnioski,
by w przyszłości nie mieć takiej troski.
Więc Tato, przywróć lato.
By pomogło to ustawić się nowym życiowym kartom.

"Drogowskazy wywalczone..."

2010-10-26T23:28:00.001+02:00

"Drogowskazy wywalczone..."

Czas nieubłaganie pędzi - go nie zatrzymamy.

Przyszłość to niewiadoma wielka - jej nie znamy.

Opadam w puch smutków,

czuję się jak jeden z tych wyrzutków...

którzy nie mają celu w życiu,

oddaleni są i żyją w ukryciu.

W ukryciu żalu,

w sercu brak wymiaru.

Brak spojrzenia w ostrości,

na przyszłość w nieskończoności.

Brak dojrzenia celu, każdego

nawet takiego najmniejszego.

Wiara w człowieka porzucona,

chwała i chwila szczęśliwa oddalona.

Lecz walcz ze mną każdego razu,

gdy będziesz szukał drogowskazu.

Gdy będziesz na rozstaju dróg,

wiedz że nie czas na boga próg.

Zawsze wracaj i na świt czekaj,

a gdy będzie okazja nigdy nie zwlekaj.

„Przekaz i apel”

2010-10-26T23:27:00.001+02:00

„Przekaz i apel”
A teraz przyszedł deszcz i zimno wielkie,
nic co było, nie będzie już tak piękne.
Nikt nie zrozumie że było to tylko potknięcie…
potknięcie, które stało się wytknięciem,
Długi czas walczyłem,
byłem pewien, że się wybroniłem.
Lecz zabrakł mi krok nawet pół,
odebrano mi resztki tchu.

Zwycięstwo z ręki wygarnięte.
Przekleństwa wykrzyknięte.
Obietnice przekłamane,
Wszystkie karty są rozdane.

Jaki morał jest z tego?
Zawsze walcz, mimo wszystkiego.
Zawsze zabezpiecz swe oceny,
do ostatniej twej wyceny.

Walcz nim przyjdzie ciepło,
bo cię złapie niechęć i piekło.
nie szukaj wymówek i pretekstów małych.
By nie spędzić nad książkami godzin całych.

Dla siebie się ucz,
to potęgi twojej klucz.
Dla siebie walcz i staraj się,
by ambicje nie poszły w cień.

Nie słuchaj tych co nie rozumieją tego,

jaki trud włożyłeś oraz odrobinę serca swojego.

W to co zyskałeś w te doświadczenia i hart,

pamiętaj że z każdą sekundą jesteś więcej wart.

"W ostateczności..."

2010-10-26T23:26:00.001+02:00

"W ostateczności..."

"Ludzie słyszą to co chcą usłyszeć."

Czasem chce wykrzyczeć.

Pomagam, zawsze się starałem,

lecz dziś nic nie dostałem gdy potrzebowałem.

Gdy sytuacja stała się zła,

Pojawiły się osoby, których pomoc wiele mi dała.

Więc dziękuję za ten gest miły,

moje myśli ciepło teraz będą tliły...

„Demotywacja i Anioł”

2010-10-26T23:25:00.001+02:00

„Demotywacja i Anioł”

W świecie moich czterech ścian
Mój duch przewraca się tu i tam.
Podsycany, to znów zniechęcany sam
Klęczę i w głowie mętlik mam
Brak nadziei dusi mnie głęboko
Lecz Anioł zawsze wyciąga mnie Wysoko...

"Normalność w naszej rzeczywistości"

2010-10-26T23:24:00.001+02:00

"Normalność w naszej rzeczywistości"

Normalny jestem, nic nie przewidzę...

Jasno lub ciemno sekundy czasu widzę

Raz wiem, wiele razy wiem niewiele...

...nasz Świat zatacza się i gubi coraz śmielej.

Witam

2010-10-26T23:23:00.000+02:00

Witam serdecznie na moim... hmm Blogu? Szczerze mówiąc nie nazwał bym tego miejsca w ten sposób. Witam w... "Świątyni przemyśleń".
Od dość dawna tworzę własną poezję, chociaż wiem że nie jest ona na wielkim poziomie. Staram się przekazać treści, moje przemyślenia czasem jakiś przekaz w rymach i wersach.
Trochę się ich nazbierało dlatego postanowiłem stworzyć miejsce, gdzie mógłbym je umieścić, a osoby zainteresowane mogłyby je przeczytać i zostawić lub wgłębić się w przekaz i wyciągnąć coś z tych "niby" prostych wersów i rymów.